Beyin ütülemek güzeldir.

İleriye bakma durağı

2012-02-12T03:48:00.004+02:00

Güzel ve bulutlu bir gündü. Küçük kız babasının elini tuttu. Yürürlerken, ilanı düşmüş, boşluğundan gökyüzü görünen bir reklam panosu gördü. Büyük bir heyecanla babasının elini çekiştirip, "Baba bak' Baba' Bulutları çerçevelemişler." dedi. Babası gülümsedi. Sonra küçük kız unuttu. Eskiden unutmanın bir nimet olduğunu bilmiyordu.

Aradan yıllar geçti. Babası hatırlattı. Bulutları düşündü ve gülümsedi. Artık, bulutların üzerinde kaleler olmadığını biliyordu. Artık, bulutların pamuktan yapılmadığını biliyordu. Artık, bulutların içinden uçaklar geçtiğinde, canlarının yanmadığını biliyordu. Bulutlar da onun gibiydiler işte. Artık, sıradan.
Artık, göğe bakma durağı yoktu.

Bir şeyler yazıyordu o da. Oyuncakları olmadığı için, kelimelerle oynuyordu. Kendinden "o" diye bahsediyordu. Öyle daha güzel oluyordu. Kendini bir öykünün kahramanıymış gibi hissediyordu. Biriymiş gibi hissediyordu.

"Uyusun da büyüsün." derdi eskiler. O hiç uyumuyordu. Bazen de günlerce uyuyordu, uyuyordu, uyuyordu. Ne göğe bakma durağına dönecek kadar saftı, ne de yere bakma durağına gidecek kadar emekli.

İleriye bakma durağında durdu ve geçen hiçbir otobüse binmedi. Koşuşturan herkese baktı ve gülümsedi. Artık, sürüklendiği yerde kalmak istiyordu. Hem iyi şeyler birdenbire olurdu, bekletmezdi insanı.

niteliksiz adam

2012-02-01T11:52:00.007+02:00

(az önce goodreads'e özene bezene yazdığım alıntılar ve review bir pop-up penceresi yüzünden evrenin derinliklerinde kayboldu. sakinim. değilim. yine de vazgeçmeyeceğim.)
(yazı sonlara doğru edebiyat nerdlüğü içerir. ilgilenmeyen x kutucuğuna basarsa söz alınmayacağım.)

"Kendini dünyayı sarsan serüvenlerle dolu ve kendisinin de kahramanı olacağı bir sahnede bulmayı beklemişti, fakat ansızın geniş ve boş bir meydanda bağırıp çağıran, sesi ancak taşlarda yankılanan sarhoş bir gençle karşılaştı." 114

"İnsan artık bir ağacın altına uzanıp ayak başparmağı ve ikinci parmağı arasından gökyüzünü seyretmiyor, fakat bir şeyler yaratıyor; ayrıca becerikli olmak isteyen insanın aç kalmasına ve düşlere dalmasına izin yok; o, biftek yiyip yerinden kımıldamak zorunda." 119

"Bir kez olsun sürüklendiğim yerde kalmak istiyorum," 278

" ... ve hava, bir cümlenin bitiminde doğru yere konulmuş bir noktanın sessizliğiyle doluydu." 282

"Gerçekten de, varoluşun bütünlüğünü ve iç düzenini birinci planda ancak sanat yansıtabilirdi. ... Yeni ve mekanize bir toplumsal ve duygusal yaşamın epopesini* daha başlangıçta Stenhdal, Balzac, Flaubert yaratmışlardı, alt kesimlerden yükselen uyarıyı ise Dostoyevski, Strindberg ve Freud gözler önüne serdiler. Bizlere; yani bugün yaşayanlara gelince, içimizde sanki bütün bunlar bağlamında artık yapacak hiçbir şeyimiz kalmamış gibi derin bir duygu var." 333-334 *epope fransızca destan demekmiş.

"Bir kartal, birinin damından ötekine birkaç kanat çırpışıyla ulaşabilirdi.; ancak okyanusları ve kıtaları oyun oynarcasına aşıveren modern insan için hiçbir şey, bir sonraki köşede yaşayan insanlarla ilişki kurmak kadar olanaksız değildir." 364

" ..., ve çıplak ağaçları sanki tuhaf bir bedensellik içerisinde algılamıştı; kurtçuklar gibi çirkin ve ıslaktı bu ağaçlar, ama buna karşın insan sanki onlara sarılabilir ve gözyaşları içerisinde önlerinde diz çökebilirdi. Fakat Ulrich öyle yapmamıştı. İçindeki kıpırtının duygusallığı, onu dokunduğu anda geri çekilmeye zorlamıştı." 413

"Yazının ve yazmak zorunda olanların dünyası, içeriklerini yitirmiş büyük sözlerle ve kavramlarla doludur. Büyük adamların ve hayranlıkların sıfatları, bu sıfatların nedeninden daha uzun ömürlüdür. Ve bu nedenle geriye hep bir sürü sıfat kalır. Bu sıfatlar bir zamanlar önemli bir kişi tarafından başka bir önemli kişi için kullanılmış ve yerleştirilmiştir, ama bu kişiler çoktan ölmüşlerdir ve hayatta kalan kavramların kullanılması zorunluluğu vardır. Bundan ötürü hep sıfatlara uyan kişiler aranır. Shakespeare'in "olağanüstü zenginliği," Goethe'nin "evrenselliği," Dostoyevski'nin "psikolojik derinliği," ve uzun bir yazınsal gelişimin geride bıraktığı bütün öteki düşünceler, yazanların kafasını tıka basa doldurmuştur, ve bu kişiler sırf stok fazlasından ötürü bugün bir tenisçiyi bile derinlikli ya da moda olmuş bir şairi büyük diye adlandırmaktadırlar. Depolarındaki sözcükleri ilgili kişiye hiç hasarsız ulaştırabildiklerinde, hallerine şükretmeleri anlayışla karşılanır. Ama bu kişi, önemi artık bir olguya dönüşmüş bir adam olmalıdır; sözcüklerin o adamda yerli yerinde oturdukları, bu yerin neresi olduğu hiç önem taşımasa bile, ancak o zaman anlaşılabilir." 506

"Neredeyse ayaklarının altındaki yerkürenin döndüğünün bilincine ansızın vardığı ve kendini bundan bir türlü kurtaramadığı da söylenebilirdi; ... " 512

"Yazmak gevezeliğin özel bir biçimiydi, ... " 517

umuyorum ki üşenmeden buraya kadar okuyan insanlar olmuştur. sevgili niteliksiz adam, sindire sindire okumak adına en uzun süre çaba harcadığım kitap olarak, kişisel tarihime geçti. hala sindirebildiğimi zannetmiyorum. şu an herhangi bir sayfasını açıp okusam, üzerine çok rahat yarım saat konuşabilirim. dolu bir kitap. ama okunmasının kolay olduğunu söylemek elimden gelmiyor. bu nedenle ikinci cildini bir başka bahara, hatta dürüst olayım; ikinci baharıma bırakmaya karar verdim. ayrıca konuyla tamamen ilintisiz olarak şu an dejavu yaşadım.

hazır her zamanki gibi konuyu kendime çevirmişken size komik bir şey anlatmak istiyorum. ilkokul yıllarımda evde bulduğum karamazov kardeşler'in birinci cildini okumuştum. okumuştum diyorum ama woody allen'ın, savaş ve barış'ı hızlı okuma tekniği ile okuyup "sanırım olay rusya'da geçiyor." demesi misali, hatta misali fazla oldu, sanırım olay rusya'da geçiyordu. neyse, haliyle kitabı anlamayıp, annemin yanına gidip; miras, rusya, köylüler, din, manastır, kardeşlik, para, aile, baba kavramlarıyla ilgili öyle sorular sormuşum ki annem akıl sağlığımdan endişe edip evdeki kitapları saklamış ve bana harry potter kitapları almış. harry potter'ı hala delicesine seviyorum o ayrı.

niteliksiz hatun olarak sabahladığım bir başka gecenin sabahında, kendime omlet yapmaya gidiyorum. sevgiler.

Varölüş

2012-01-13T03:41:00.004+02:00

Önce büyük patlama oldu. Devamında karanlık madde oluştu. Ardından; galaksiler, güneş sistemleri, gezegenler, dünya ve içindekiler. İçindekilerden biri çıkıp, "Buna evren diyelim!" dedi. Şimdi açıklayacağım resim ise benim evrenim.

Varoluşumu anlatmayı denediğim bu resim; çeşitli nesnelerin bir araya getirilmiş formlarından oluşuyor.

Her şeyi birbirine bağlayan ana nesne daktilo. Beni bir arada tutan düşüncelerin, cümlelerin, romanların, şiirlerin, öykülerin kağıtla buluştuğu yer; daktilo. Klavye delikanlıları devrinden çok önce, en sevdiğim yazarların ve şairlerin varolduğu devrin, can çekişen parçalarından; daktilo. Metal kaosundan yaratılmış bir nizam -düşünce kaosundan yaratılmış beynim- daktilo. Bazen bir daktilo, sadece daktilo.

Daktilonun tuşları yerine renkler. Renklerin; bazıları yalnızca benim görüşüm olan, bazıları ise topluma mal olmuş çeşitli anlamları var. Sarı; histeri. Turuncu; enerji. Mavi; mutsuzluk. Pembe; mutluluk. Siyah; karanlık. Kahverengi; bezginlik. Kırmızı; tutku. Bordo; adanmışlık. Beyaz; saflık. Mor; aykırılık. Turkuaz; derinlik ve yeşil; doğallık. Her insanın bazı renklerden oluştuğunu düşünmek istiyorum. Ne yazık ki 0-6 yaş döneminde yerleşir renkler. Kendini bilenler, bordo ve beyazı karıştırıp, koyu bir mutluluğa ulaşabilir mesela. Diğerleri ise, keşke renkleri soluncaya dek zamana ateş etmek zorunda kalmasa.

Renkleri 0-6 yaş döneminde bize süren anneler ve babalar. İki fırça. İkisi de mavi ve sarı. Hem tıpatıp aynı gibi, hem de farklı. Renklerimde bu kadar fazla mavi olmasının nedeni. Lakin mavi benim için mutsuzluk demek değil. Gökyüzü demek. Her sabah, hepimiz uykudayken, Dalgacı Mahmut'un boyadığı gökyüzü.

Daktiloyu işler hale getiren çarklar yerine film ruloları, renklerin yukarı ulaşmasını sağlayan teller yerine piyano tuşları. Gözlerim ve kulaklarım. Sinema ve müzik; içinde kaybolmak istediğim karadelik.

Sonunda daktilodan çıkan, bir kanatlı ağaç. Yaşamın sembolü ağaç. Uçmanın -ve gökyüzüne ulaşmanın- sembolü kanatlar. Kökleriyle yere sımsıkı bağlı olmasına aldırmadan kanat çırpan bir ağaç. Gün geçtikçe büyüyen bir ağaç.

Ve en sevdiği şair, ağacın tüm anlatmak istediklerini, bir cümlede anlatmış aslında; "Ne kadar benziyoruz Türkiye'ye Ahmet Abi."

not; yukarıda gördüğünüz şey "kendinizi anlatan 50x70 serbest teknik bir iş ve onu açıklayan yazı" olup, yerine ulaştığında, eve gelip 24 saat uyumama ve uyandığımda banyo zemininde cenin pozisyonunda ağlamama neden olmuştur. meali; annemi çok özledim.

losing my akıl

2012-01-11T20:19:00.002+02:00

merhaba.

az önce -diyorum lakin az 4 saatlik emek var orada.- final ödevim için bunları yaptım. çünkü örtmeni çok seviyorum. şu an cümle kurmak konusunda büyük sıkıntı var. üstteki resmin üstüne tıklayıp büyütürseniz, içine kendimi de koydum. öyle piskopatım. gideyim de ütü -iç ses kahkahalar atıyor- yapayım.

çünkü yaklaşık bir yıldır para biriktiriyorum ve olmuyor.

2012-01-10T02:34:00.002+02:00

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarak Canon 600D Kit, Manfrotto 055XProb tripod ve Kata123Go-30 fotoğraf çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

(ilk defa kendi çektiğim bi' fotoğrafı çok sevdim.)

albayım.

2012-01-02T17:00:00.003+02:00

"Daha erken. Fakat yoruldum albayım. Artık hiçbir şey yapmak istemiyorum. Gerçekten hiçbir şey yapmak istemiyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Korkuyorum. Hiçbir şey yapmak istemediğim için kötü bir şey yapmak istemiyorum. Yavaşça yukarı çıkmalıyım. Albaya belli etmemeliyim. Korkuyorum albayım. Beni tutacak mısınız acaba? Hayır, albayıma belli etmemeliyim. Acaba ağlar mı? Yazık, ben göremeyeceğim. Bu oyunu kendi başınıza oynayacaksınız albayım. İsterseniz ben daha önce yazarım size bütün aytıntılarıyla. Hikmet'in yükselişi ve düşüşünün son kısmı olur bu. Yorgun da olsam yazarım. Bir dakika dursam. Düşünsem. Düşünemiyorum. Düşünemediğimi belli etmemeliyim. Sonra şüphelenirler. Beni götürürler. Nereye? Biliyorsun. Hayır. Bilmiyorum işte. Dinlemiyorsun. İşte, oturmuş kitap okuyor albay. Ne var ne yok albayım? Oyun sanmalı. Kimseye belli etme, olur mu? Ben gidiyorum albayım. Albayım işte geldim. Sesini çıkarma. Hayır, belli etmem. Son bir hak tanıyamazlar mıydı bana? Bırak şimdi bunları. Albayım korkuyorum. Aşağıda olanları duydu mu acaba? Bilge boş bir eve dönmedi ki. Ben döndüm. Bilge, Bilge, neden beni yalnız bıraktın?Ağlarsan, her şey anlaşılır şimdi. Albayım, kusura bakmayın, balkona kadar yürümek zorundayım. Benim durumum Bilge'ninkinden farklı. Bu parmaklıklar da çok zayıf, albayım. Neden sözlerime karşılık vermiyor? Albayım beni tutmayacak mısınız? Parmaklığa dayandım albayım. Belki de bu parmaklıklar zayıftır, ne dersiniz? İnsanın ağırlığına dayanmaz sonra. Bana bakmıyor. Sesimi duymuyor. Artık çok geç, geriye bakamam. Bütün hazırlık bozulur. Neden geriye dönemiyorum? Aşağı da bakamıyorum. Gözlerini kapa. Buraya takıldım kaldım. Beni duymuyor musunuz? Bir şey yapamaz mısınız? Düşünüyorum."

2011-12-24T18:25:00.003+02:00

hikayeme küçük uzk diye başlamam daha doğru olacaktı lakin küçük uzk pek de küçük değildi. pek de küçük olmayan uzk kaşınarak -içinden mi dışından mı emin değilim- "yarabbim n'olur kusmayayım." diyordu. reflüsüne rağmen altı saat içerisinde sekiz kahve içtiği için ben ise "müstahak." diyordum.
pek de küçük olmayan uzk kaşıntısının evin pisliği nedeniyle olduğuna inanıp tozları dahi almıştı. sonra sorumluluklarını bilen bir birey edasıyla ödevini yapmıştı. ödevini yaparken "önce" yazacağına "öcne" yazması pek de küçük olmayan uzk'yi gözyaşlarına boğmuştu.

pek de küçük olmayan uzk ışık hızıyla yemek yemesiyle bilinirdi. bomboş evin, bomboş salonunun, bomboş masasında, bomboş bir tabakla dururken kimsenin onu ışık hızıyla yemek yediği için suçlayamayacağını düşündü.
annesini düşündü, son zamanlarda asosyal tavırlar sergileyip internetini ve telefonunu kapattırmıştı, nadiren evden çıkıyordu. babasını düşündü, son zamanlarda agresif tavırlar sergileyip konuşmayı reddetmiş ve dün gece bir saat boyunca nefes almadan konuşmuştu, nadiren eve geliyordu. pek de küçük olmayan uzk ergen olanın kendisi olduğunu düşünüyordu lakin kanıtlar ergin olduğunu işaret ediyordu. pek de küçük olmayan uzk, tekrar küçük uzk olmak istedi. kaşınınan yaralarına babasının merhem sürmesini, annesinin kusmaması için ona nane limon yapmasını istedi. tabakla birlikte gerçekleşmeyecek hayallerini de bulaşık makinesine koyup bir sigara sardı.

geyikli geceyi bulamıyordu.

bazen hep pazartesiye uyanırsın

2011-12-20T00:32:00.003+02:00

uykun vardır ve uyuyamazsın. kaynağını bulamadığın seslerden korkarsın, gözünü kapatınca uçuşan renklerden ve şekillerden korkarsın, kulağına sürtünen çarşafın sesinden korkarsın, nefes alıp verişine odaklanınca kalp atışlarını duyarsın ve hızından korkarsın, ananen "uzaylılar kapar." dediği için ellerini yorganın dışına çıkartmaktan korkarsın, aklına saçmasapan şeyler gelir - ya gerçek olursa diye korkarsın, yorganın içinde nefessiz kalıp boğulmaktan korkarsın, kafanı çıkarınca karanlıktan korkarsın, köpekler havlar - ya deprem olursa diye korkarsın, görme ihtimalin olan rüyalardan korkarsın, hayaller kurarsın ya gerçek olursa diye korkarsın, hayaller kurarsın ya gerçek olmazsa diye korkarsın, uyandığında dünyayı aynı bulmaktan korkarsın, uyandığında dünyayı değişmiş bulmaktan korkarsın. en çok da sabah yine cenin pozisyonunda yapayalnız uyanmaktan korkarsın.

hayallah

2011-12-11T00:52:00.007+02:00

başını gömdüğü kağıtlardan kaldırdı ve gülümseyerek "nasılsınız?" diye sordu. "iyiyim, iyiyim." dedim, içimden sizinle görüşelim ruhi bey diye devam ettirdim. anlaşılan, şiirlerin ve olmadık anlarda hatrıma gelen dizelerinin de sağlığı yerindeydi.

aslında gerçekten iyiydim. yok hayır, eskisi kadar tedirgin değildim. hem artık üzüntülerimi zapt edebiliyordum. eh, hala kolay yoruluyordum da, sigaradandı kesin. yani kaslarım arada seğiriyordu ama ben hak veriyordum, canları sıkılıyordu, hareket ediyorlardı canım. -gülüşmeler- uyku düzenim mi, fena sayılmazdı. şanslı gecelerimde kafamı yastığa koymamı takiben bir saat içerisinde uyuyabiliyordum. evde ve okulda işler yolundaydı tabi.
e, peki, neden buradaydım?

tırnaklarımı kemirmeye başladım. ünlü bir tabloyu seyreder gibi uzun uzun tavana baktım.

-boğaz temizleme- "neden buradayım demiştiniz?"

ayaklarıma baktım. bu küçücük şeyler bunca yükü taşıyabiliyorsa, ben de anlatabilirim diye düşündüm. düşündüm. ve düşündüm. düşünmek beni buraya getirmişti. hala düşünüyordum. düşünmeyi sessizce sehpaya bıraktım ve başladım;

"ben mi? şey... bilmiyorum. yani çok iyi biliyorum da... kelimeler bir araya gelmek istemiyor. onlara da hak veriyorum, nihayetinde dünyanın en güçlü silahı oluyorlar. ne diyordum? ha, siz neden burada olduğumu sormuştunuz. -iç çekiş-
her şey hayal kurucumun bozulmasıyla başladı. her yerde yarım kalmış hayaller vardı. içmeyi unuttuğunuz bir bardak şekersiz çay gibi hayaller. parasızlıktan binaya dönüşememiş inşaatlar gibi hayaller. içindeki insanlar çekip gidince boynu bükük kalmış hayaller. yarım kaldığı için çoğu dayanamıyor ve yıkılıyordu. o günleri enkaz altında kalmadan atlattım.
sonra kırıklar çıktı başıma. uzun süredir kullanmadığım için hayal kırıklığı süpürgem çalışmıyordu. kırıklar çıktı başıma derken mecaz yapmıyordum. kafam hayal kırıklarıyla doluydu doktor. beynimin her hareketinde düşüncem acıyordu, anlıyor musunuz? -oğuz atay için bir dakikalık saygı duruşu-
son hayal kırıklığı da battığında bitti dedim. daha kötüsü olamazdı. elbette oldu. acil durumlar için bir hayal durdurucu yapmıştım. olur da bir gün gerçeklik duygum tasmasını koparır, mazallah bir ütopya yaratırım, hayallerim isyan çıkarır filan diye işte. rüya faktörünü hesaba katmamışım. bir sabah uyandığımda, o -küfürler, küfürler, küfürler- rüya, tohumlarını çoktan içime ekmişti. hayal durdurucuyu kullanmak için geç kalmıştım.
işte bu yüzden buradayım. içimdeki tohumlar büyüdü ağaç oldu. dallarına kuşlar dahi konuyor, anlıyor musunuz doktor? ben... istemiyorum. tüm bunları bir daha yaşamak istemiyorum. her şey bittikten sonra "yine birini kafamda yaratmışım." demek istemiyorum. her gece "n'olur bu gece rüyamda görmeyeyim." diye uyu-yama-mak ve aynı anda çılgınlar gibi rüyalarımda görmeyi istemek istemiyorum. kalbim olmadık anlarda dört nala koşup beni rezil etsin istemiyorum. ben... sevmek istemiyorum."

odada yalnızca dişlerimle savaşan tırnaklarımın sesi duyuluyordu. ayaklarıma bakmaktan boynum ağrıyordu. kulaklarım uğulduyordu. doktor bir şeyler söyledi. sonunda bir kağıt parçası uzattı. endişeli bakışlarla "haftaya yine görüşelim." dedi. hiçbir şey söylemeden odadan çıktım. kağıda baktım. anksiyete bozukluğu yazıyordu. odanın kapısına bakıp; "benim hem hayal kurucum, hem hayal kırıklığı süpürgem, hem de hayal durdurucum bozulmuş, şu doktorun yazdığına bak." diye homurdandım.

hastaneden çıkarken düşünmeyi sehpada unuttuğumu hatırladım. belki böyle daha kolay olurdu. belki de olmazdı. düşünemiyordum.

içevurum

2011-12-06T23:07:00.002+02:00

hazalbağcı'ya kocaman teşekkür.

her şey sanat için

2011-11-24T22:06:00.002+02:00

-ışık ve gölge konulu temel sanat ödevi-
-vidyo yapma bağımlısı oldum galiba-
-sevgiler-

dünyanın en eğlenceli vidyosu

2011-11-20T22:07:00.005+02:00

evde denemeyin.

"baylar, bayanlar;

2011-11-17T02:45:00.003+02:00

şu elimde görmüş olduğunuz..." şeklinde işportacı girişimi yaptığıma göre, olmadığıiçinçöpeatmamgerekenödevmiktarı adlı eserime bakarak bir dakikalık kahır duruşumuzu alabiliriz.

*bir dakika sonra*

üniversite hayatımın nasıl gittiğini soran panpişlerim olmuştu, gece yarısı acıkması'nın bir değişik versiyonu olan gece yarısı iç dökmesi'ne onlar da buyursunlar. ahmet abi öyle köşede durma yahu, sen de gel.
üniversite hayatım gündüzleri bol çaylı ve muhabbetli, geceleri bol ödevli ve gözyaşlı geçiyor. ülke derinlerinde ise kışlar depresif ve şişko, yarıyıl tatilleri optimist, lakin bu gidişle hala şişko olacak.
şu an odamın zemininde bulduğum çikolata parçası durumu fazlasıyla özetliyor.
şu an odamın zemininde bulduğum çikolata parçasını yemem de halet-i ruhiyemin sudaki aksi mahiyetinde. ansızın sabık sözcükler ile yazmaya girişmemse esaslı bir şekilde manasız.

gelin şöyle, bi' şey diyeceğim. ilahi ahmet abi durma öyle, gelsene sen de. tüm üyelerimiz burada olduğuna göre kendini kandıranlar klubü manifestomuzun girişine, bir şiir ile başlıyorum; -bu devirde bi' şey klubü olmadıkça tutunamıyoruz, biz ne yapalım hemşerim?-

"bazıları hiç delirmez
ben, bazen koltuğun arkasında
3-4 gün boyunca yattığım olur
orda bulurlar beni
melaikeymiş derler
sonra gırtlağımdan aşağı
şarap döküp
göğsümü ovarlar
yağ serperler üzerime
sonra kükreyerek kalkarım
atıp tutar, köpürürüm
onlara ve evrene küfreder
bahçeye kadar kovalarım
sonra kendimi çok iyi hisseder
tost ve yumurtanın başına otururum
bir şarkı mırıldanıp
aniden
pembe besili bir balina gibi
sevimli olurum
bazıları hiç delirmez
ne korkunç hayat sürüyorlardır
allah bilir"

çok çişim var. vizeler hep bizeler.

iyi bayramlar videosu.

2011-11-06T16:23:00.004+02:00

bu bayram da, sıkıntıdan patlamak suretiyle evde babamı darladım. 3. dakikada bana seksi bakmayı öğretişiyle gönlümü fetheden sadi'ye sevgilerle.

2011-10-31T22:37:00.003+02:00

düşününce hem ev kadınıyım, hem öğrenciyim, hem de çalışıyorum. yorgunluktan ölünebilseydi 34564456. cenazemi bugün kaldırmış olurduk. iyi ki kim olduğumu unutabildiğim şarkılar var. ladies and gentlemen, şöyle buyrun.

tesadüftür tesadüf.

2011-10-18T22:12:00.004+03:00

bugünlerde mütemadiyen birtakım tesadüfler vuku buluyor. bulduğunuz yere bırakın şu vukuyu, gidin buradan diyorum da nafile.

bir kitapçıda necdet bey ile tanıştık. gökyüzü mavisi gözleri vardı. hayatını okumaya adamış. haliyle azıcık fıttırmış. yarım saat boyunca bilinen türk yazarlardan, bilinmeyen türk yazarlardan, kafka'dan, bazı fliozoflardan, rus edebiyatından bahsettik. son cümleleri aşk ile ilgili oldu. kronik yalnız ben ve kronik yalnız bir dostum sessizce bakıştık. kitaplarımızı alıp evimize döndük.
sonra okuduğum kitaba devam ettim. necdet bey'e okuduğum kitabı söylemediğimden eminim. son kurduğu cümlelerden biri işte orada, yukarıdan 17. satırda, 121. sayfada duruyordu. emin olmak için bir daha okudum. kitabı kapattım, açtım. hala oradaydı. evrende bunun olabilme olasılığı ne?

ortaokul yıllarımda başıma gelen bir başka hadise var. gökyüzü mavisi gözleri olan bir başka adam, yolda yürürken ansızın önümüze fırladı. ellerini uzattı. gözlerimin orijin noktasına bakarak "ölümsüz bir aşka sahip olmak ister misin? ellerini uzat güzel kız. korkma." dedi. elbette koşarak uzaklaştık. şahidim olmasa delirdiğimi düşünmem muhtemeldi.

sanırım mavi gözlü adamlar aracılığıyla bana iletilmeye çalışılan bir mesaj var. veya bu sefer gerçekten deliriyorum. hayat tuhaf.

fotoğraf: damlanur güleç

iyi ki doğmuşsun oğuz atay.

2011-10-12T22:49:00.004+03:00

(bilinçaltının gücü tarafından bir kez daha şoka uğratıldım.
belki de hepsi bugün oğuz atay'ın doğum günü olduğu için. veya lars von trier'in melancholia'sını izlediğim için. veya okuduğum bir kitabın sonunda yine ana karakter öldüğü için. veya sürekli olarak ödev yapmaktan, kendimi bir ödev gibi -en geciktirilmemesi gereken, hep geciktirdiğim- hissetmeye başladığım için.

günlerden bugün, bostancı'da dolanırken yıllardır önünden geçtiğim ama hiç girmediğim bir mağazaya girdim. kadının birinin elinde bir bluz gördüm. hayatımda gördüğüm en güzel bluzlardan biriydi. yani elbette evrenin bir yerinde daha güzel bluzlar var lakin uzun süredir karşıma çıkan en güzel bluzdu işte. ansızın gelen bir özgüven patlamasıyla "o bluzu bana vermek ister misiniz?" dedim. kadın "bluz kime daha çok yakışırsa onun olsun." dedi. sırayla denedik. bluzun benim olacağına inancım tamdı. onun oldu. ufak çaplı bir sinir krizi geçirerek eve döndüm. alt tarafı bir bluzdu, neden bu kadar üzülmüştüm, obsesiftim tamam ama bir bluz için delirecek kadar değil, NELER OLUYORDU?

tam o noktada bilinçaltım beynimin patlayacağını anladığı için, benimle oynamayı kesti.
"acımadı ki." diye gezmek yalnızca çocuklara mahsus değilmiş. bluz'u bir başkasının alması çok kötüymüş. bluz'un benim olduğunu zannederken bir başkasının alması daha kötüymüş. bluz'u alan kişinin, ciğerinizi bilen biri olması ise; şu an yastığı kemirerek bunları yazışım işte.)

"Nihayet insanlık öldü. Haber aldığımıza göre, uzun zamandır amansız bir hastalıkla pençeleşen insanlık, dün hayata gözlerini yummuştur. Bazı arkadaşlarımız önce bu habere inanmak istememişler ve uzun süre, ’yahu insanlık öldü mü?’ diye mırıldanmaktan kendilerini alamamışlardır. Bu nedenle gazetelerinde, ’insanlık öldü mü?’ ya da ‘insanlık ölür mü?’ biçiminde büyük başlıklar yayımlamakta yetinmişlerdir. Fakat acı haber kısa zamanda yayılmış ve gazetelere telefonlar, telgraflar yağmıştır; herkes, insanlığın son durumunu öğrenmek istemiştir.

Bazıları bu haberi bir kelime oyunu sanmışlarsa da, yapılan araştırmalar bu acı gerçeğin doğru olduğunu göstermiştir. Evet, insanlık artık aramızda yok. İnsanlıktan uzun süredir ümidini kesenler ya da hayatlarında insanlığın hiç farkında olmayanlar bu haberi yadırgamamışlardır. Fakat, insanlık aleminin bu büyük kaybı, birçok yürekte derin yaralar açmış ve onları ürkütücü bir karanlığa sürüklemiştir; o kadar ki, bazıları artık insanlık olmadığına göre bir alemden de söz edilemeyeceğini ileri sürmeğe başlamışlardır.

Bize göre, böyle geniş yorumlarda bulunmak için vakit henüz erkendir. İnsanlık artık aramızda dolaşmasa bile, hatırası gönüllerde her zaman yaşayacak ve çocuklarımız bizden, bir zamanlar insanlığın olduğunu, bizim gibi nefes alıp ıztırap çektiğini öğreneceklerdir. İnsanlığın güzel ve çekingen yüzünü ben de görür gibi oluyorum. Zavallı insanlık kendini belli etmeden sokaklarda dolaşır ve insanlık için bir şeyler yapmaya çalışanları sevgiyle izlerdi. Bugün için insanlık ölmüşse de, onun ilkeleri akıllara durgunluk verecek bir canlılıkla aramızda yaşamaya devam edecektir.

İnsanlıktan paylarını alamayanlar için zaten bir ölüydü; onun bu kadar uzun yaşamasına şaşılıyordu. Yıllarca önce küçük bir kasabada dünyaya gelen insanlık, savaşlarından birinde, çok rutubetli bir siperde göğsünü üşütmüş ve aylarca hasta yatmıştı. Bu olaydan sonra, hastalığın izlerini bütün ömrünce ciğerlerinde taşıyan insanlık, önceki gece sabaha karşı nefes alamaz olmuş ve gösterilen bütün çabalara rağmen gün ağarırken doktorlar, insanlıktan ümitlerini kesmek zorunda kalmışlardır.

Doğru dürüst bir tahsil göremeyen ve kendi kendini yetiştiren insanlık hiç evlenmemişti. Küçük yaşta öksüz kalan insanlığa, doğru dürüst bir miras da kalmamıştı; bu yüzden sıkıntılarla geçen hayatı boyunca insanlık, başkalarının yardımıyla geçinmeğe çalışmıştı. İnsanlığın ölümüyle ülkemiz, boşluğu doldurulması mümkün olmayan bir değerini kaybetmiştir. Gazetemiz, insanlığın yakınlarına baş sağlığı ve sonsuz sabırlar diler."

sen de benim insanlığımmışsın oğuzcuğum atay. keşke sonsuza dek yaşasaydın.

carettalar uçamıyormuş.

2011-09-19T22:26:00.012+03:00

bak bu da şarkısı.
bize carettalar var demişlerdi. her gece sudan çıkıp, sahile yumurtalarını bırakıyorlar. sonra o yumurtalardan yavru carettalar çıkıyor ve denize ulaşmaya çalışıyor. yumurta mı carettadan çıkar, caretta mı yumurtadan? cebimizden bir şey çıkmadığı sürece bizi bağlamaz derdi insanlar. bir caretta kadar olamamışlar.

belki de yavru carettalara keratalar demeliyizdir? fonetik! gel buraya, seninle bir şey konuşacağım.

tatil boyunca yalnızca iki caretta gördüm. kocamanlardı. birine ben bindim. diğerine biri. uçmaya başladık. -kamlumbağalar da uçar.- sonra uyandım. hayatım süresince o kadar çok rüyanın en güzel yerinde -evin (diye değil) diye bir tamamlayan çıkarsa gelsin, öpücem.- uyandım ki... uyumayı denemek lüzumsuzdu. biraz da onur kırıcı, belki.

sonra bir anda carettaların kumsaldan gittiğini fark ettik. daha doğrusu; belki de carettaların aslında hiçbir zaman kumsalda olmadıklarını veya carettaların başka bir yerde olduklarını veya carettaların yalnızca bir ütopya olduğunu veya vesaire.

yine de bir süre için carettalara inanmak güzeldi. bir şeylere inanmak güzeldi. bir şeylere inanabilecek kadar saf olmak güzeldi. bir şeylere inanabilecek kadar saf olduğunu fark etmek güzeldi.

-burası çok fena metafor kokuyor. galiba devrelerimi yaktım.-

sevgiler.

-şarkının en güzel yeri sonu. belki de keman çalmayı öğrenmeliyim?-

p-e-n-i-s

2011-09-12T15:54:00.003+03:00

merhabalar.
öncelikle anlatınca komik olmayacağı için video çektik. dün gece, caddebostan sahilinde, kim daha yüksek sesle penis diye bağıracak oynadık.
sıkılmak bizim işimiz.

-sesi kısın dememe gerek var mı?-

sonralıkla bu videoda çok sevdiğim insanlar var. but that's another story.

öperim.

working class hero

2011-09-08T19:57:00.003+03:00

artık bir işim var.

lavinia olamam

2011-08-31T20:01:00.006+03:00

bir hayalperest hayallerinin gerçek olmasına katlanamaz.
bağlanalım derken düğüm olmamız ise katlanılamaz.

ne git diyebilirim, ne de kal.
akıl ve ruh sağlığım için konuşma yetimi ağzımdan aldılar.
fazla derine dalarsam, kafamı çarparım, çatlar.
-işte böylece çatlak oluveriyor insanlar.-

olsun.

teşekkürler.

2011-08-23T02:29:00.007+03:00

oscar'ı kazanmış bir oyuncunun, neredeyse tüm kadroyu sayması gibi, ben de birtakım isimler saymak istiyorum. birini unutacağım korkusuyla mütemadiyen vazgeçiyorum.
ve bu güzel bir şey biliyor musunuz? unutmaktan korktuğunuz birilerinin olması. size hayatınızın macerasında destek olan birilerinin olması. hem de dünyanın her yerinden. (bu cümleyi kurarken hazal'ın amerika'da olmasının ekmeğini yedim. yoksa yalnızca türkiye. eheh.)

mesela biri var, bana uğur getirmesi için şanslı yüzüğünü gönderdi.
biri var, ben kazanayım diye her gün dua etti.
biri var, benim için kırk kere "zeynep n'olur kazansın." yazdı, ağaçlara dilekler bağladı.
biri var, bana kendimi değerli hisettiren dünya güzeli bir yazı yazdı.
biri var, neredeyse her gün mesaj atıp "nasıl gidiyor?" diye durum yoklaması yaptı. biri var, benimle sinirimi, heyecanımı, küçük sevinçlerimi upuzun mesajlarla üşenmeden paylaştı.
biri var, benimle saatlerce telefonda muhabbet edip, tüm gerginliğimi aldı.
biri var, bana annelik yaptı.

ve bu birilerinden o kadar çok var ki kendimi gerçekten oscar'ı kazanmış gibi hissediyorum. yalnızca istediğim üniversitenin, istediğim bölümünü, dördüncülükle kazandığım için değil. aynı zamanda bir sürü güzel insan kazandığım için.

-içimdeki polyanna'ya not; abartma şekerim.-

bir de bu teşekkürün çok ayrı bir boyutu var. asla teşekkür edemeyeceğim adamlar. beni ben yapan, bu yola girmemi ve yılmadan yürümemi sağlayan adamlar. alınlarındaki ter olmak için tüm hayatımı bir kenara bırakacağım adamlar. başta oğuz atay, edip cansever, turgut uyar, orhan veli kanık, cemal süreya, yusuf atılgan, ahmet hamdi tanpınar, barış bıçakçı, özdemir asaf, emrah serbes, sabahattin ali ve kenan yarar. onlar asla bilmeyecekler ama olsun. teşekkürü borç bildim.

merci canlarım.
hepinize.

Denizin içinde en ve iz var.

2011-08-12T22:33:00.006+03:00

Herkes "Omuzların ne kadar çökük." diyordu. Açıklayamıyordu. Bir insana derdini anlatmak atomu parçalamak gibi bir şeydi. Peygamberlerinden birinin söylediği gibi; "Biliyordu; anlamazlardı." Diyemiyordu ki; "Hayat yükü ağır gelenlerin omuzları çökük olur. Yaşlılar neden kambur bir düşün."
Ağaçlara anlattı derdini. Onlar da yapraklarını taşıyabilmek için eğmişti dallarını. Bir ağacın gövdesine sarıldı sımsıkı. İnsanlar sarılmıyordu.

Herkes "Gözlerin ne kadar çökük." diyordu. Açıklayamıyordu. Bir insana derdini anlatmak kaldırım taşları arasındaki çizgilere basmadan yürüyebilmek gibi bir şeydi. Diyemiyordu ki; "Gözler bir süre sonra daha fazla görmek istemiyorlar. Yuvalarına kaçıyorlar. Neden bazı insanların gözleri bozuk ve yalnızca göz ucuyla bakabiliyoruz bir sürü şeye, bir düşün."
Kuşlara anlattı derdini. Onlar da havadayken veya konmuşken bir pencerenin kenarına, görmemesi gereken bir sürü şey görüyordu. Ekmek kırıtıları verdi kuşlara, bulutlara dokunabilsinler diye. İnsanlar uçamıyordu.

Herkes "Moralin ne kadar çökük." diyordu. Açıklayamıyordu. Kendine dahi açıklayamıyordu bunu. Farklı şiddetlerde depremler olmuştu içinde. Birkaç organ yıkılmıştı, birkaç kemik. Baş ağrısı batan hayal kırıkları yüzünden olurdu. "İnsanların üzerinde de 'içindekiler' yazsa, daha kolay olmaz mıydı?" diye soruyordu hep. Cevaplar saklambaç oynuyordu.
Böyle anlarda denize gidiyordu. Deniz büyüktü. Çok büyük. Bir başka peygamberinin söylediği gibi; "Midemdi, aklımdı şu kadarcık kalıyor." Denize derdini anlatmasına gerek yoktu. Dalgalar bağırıyordu onun yerine. Deniz sarıyordu onu hem, bir insanın yapamayacağı şekilde en derinine alıyordu. Üzüntüleri, şüpheleri baloncuklara binip dört bir yana dağılıyordu burnundan. Ve yüzeye çıkabiliyordu sonunda, nefes alabiliyordu. Suyun kaldırma kuvveti aslında buydu.

Ve belki de hep bu yüzden deniz gözlü adamlara aşık oluyordu.

büyükevablukada'dan hepimiz için geliyor;

2011-08-05T00:21:00.001+03:00

şarkıyı saatlerce arayıp bulduğumda, hemen üstünde senin şarkıların olmasına rağmen çıldırmıcam.

size şarkı söyledim

2011-07-30T20:04:00.004+03:00

sesim çok güzel değil mi?

top 10 listesi yapmadan ölsem, olmazdı.

2011-07-23T00:10:00.015+03:00

merhaba baylar bayanlar, sıcaktan süblimleşip havaya karışanlar. o kadar canım sıkılıyor ki, hırkalarımıza sarınarak bir kış günü, sevgili arkadaşım hazal ile yaptığımız listeyi paylaşıp, göz zevkinize katkıda bulunmak istedim.

listemiz "kahverengi göz-kahverengi saç kombinasyonuna sahip salya akıttıran aktörler top 10" hepimize sıradan gelen bu kombinasyonda yüce rabbim neler yaratmış görelim.

10. Orlando Bloom öncelikle orlandocuğumu yalnızca karayip korsanları ile tanıyanlar derhal burayı terk etsin. uzun sarı saçın bir erkeğe yakışabileceğinin ilk ve son örneği olan legolas, elizabethtown'da dünyanın en şapşal ve en tatlı herifi drew olarak gönlümü çaldın. lakin kirsten dunst gibi harika bir kadını bıraktın ya, gözümde artık bir hiçsin orlando. buklelerini al ve git buradan orlando.

9. Adam Brody çocukluk aşkım. the o.c.'deki seth cohen karakteriyle milyonlarca kızın kalbini çaldın. filmlerdeki rollerin beş para etmez olsa da, senin için rachel bilson'a dönüşmek istedim, anlıyor musun?

8. Xavier Dolan gencecik yönetmen ve oyuncu. fransızca filmlerini altyazısız izletebilcek bir güzelliğe sahip. tanrı seninle bu kadar uğraştığı için biz böyle çirkin olduk. gay olduğun için seni kimselerden kıskanamıyorum. ayrıca gay camiasına kazandırdığın harika saç kesimi için bile sana tapabilirim.

7. Penn Badgley blake lively gibi birini terk edebildin ya, bilmiyorum penn. nasıl bu kadar kaslı ve aynı zamanda bu kadar gerizekalı olabiliyorsun? rol yapma kabiliyetin olmadığını easy a filminde de adeta dan humphrey oluşunla gördüm. güzel yüzün hatrına buradasın.

-buradan sonraki adamlara tapıyorum. ciddi anlamda.

6. Hugh Jackman benim için dünyanın en seks adamısın hugh. odamda boyum kadar posterin var hugh. aile babası olman çok sinirlerimi bozuyor hugh. wolverine tırnaklarınla gel beni tırmala hugh. van helsing tavırlarına kaçır beni hugh. prestige'deki acımasız haline bile razıyım hugh. bir başka hayatta evinin kadını, çocuklarının annesi n'olur ben olayım hugh.

5. Christian Bale sevgili christian, seni bir numaraya yazmak isterdim ama olmadı, olamadı. sen nasıl mükemmel bir adamsın. amerikan psycho'da gerçek bir sayko, batman serisinde de gerçekten batman/bruce wayne olduğuna inandım. i'm not there'deki en iyi bob dylan'lardan biriydin. ama benim için seni sen yapan şey prestige'dir. christian, benim ol christian.

4. Ashton Kutcher ashton, öncelikle aklını başına topla. demi moore'la evlendiğinde hepimizi nasıl gözyaşlarına boğdun biliyor musun? bırak artık o moruğu. that's 70s show'daki gerizekalı halini, punk'd'daki eşekliklerini, butterfly effect'deki ciddi halini, en çok a lot like love'daki ve no strings attached'deki saf salak aşık halini sevdim. seni her halinle sevdim. demi moore için keşke seni affedebilsem lakin olmuyor ashton.

3. Josh Hartnett sen ve bir numara arasında ciddi kararsızlıklar yaşadık josh. sin city'deki, pearl harbor'daki, virgin suicides'daki, lucky number slevin'deki, wicker park'taki sümsük haline bile aşığım josh. insan değilsin josh. seni hartnettlamak istiyorum josh.

2. Johnny Depp aa johnny nasıl bir numara değil? dediğinizi duyar gibiyim. sakin olun. o kalbimin bir numarası. lakin genç yeteneklere yol açmak gerektiğini düşündüğümüz için burada. annemle yaşıt olduğuna inanmak istemiyorum johnny. bu insanlığa sığmaz johnny. TÜM filmlerini izlediğim tek insansın johnny. bir aktörden çok daha fazlasısın johnny. gerçek kişiliğinin jack sparrow olduğuna inanıyorum ama bu bambaşka bir konu johnny. en çok seni seviyorum johnny.

-heyecanla beklenen an-

1. James Franco james dean'e olan benzerliğinin bir numarada olmanla büyük alakası var jamesciğim. spider-man'de herkes tobey'nin peşinde koşarken ben yanındaydım jamesciğim. milk ve 127 hours'da nasıl gelecek vaad ettiğini gösterdin jamesciğim. şimdi de film yapımcılığına soyundun. soyundun derken içim bir hoş oldu jamesciğim. ayrıca twitterdaki hallerine gülmekten ölüyorum jamesciğim.

böylece listemizin sonunda geldik. iyi uyuyamamalar dostlarım.

b'el'ki

2011-07-20T23:34:00.004+03:00

belki de dünyaya bir ağaç olarak gelmeliydim. mevsimlere göre ölür ölür, dirilirdim. kollarıma kuşlar konardı. bir akşam vakti, kaçamak bir öpücüğü saklardım dallarımla. yoldan geçen biri yapraklarıma dokunurdu, parmak uçlarıyla.
rüzgar çok güçlü eserse, bir başka ağaca dahi değebilirdim belki.

belki de dünyaya bir kedi olarak gelmeliydim. güneşli günlerde kaldırımlara sere serpe serilirdim. her şeyi kovalardım, çoğunu yakalayamayacağımı bile bile. ayakkabılardan kaçardım. sürüklenen bir yaprağın ardından amaçsızca koşabilirdim. amaçsız olabilirdim.
birgün biri gelir, kafamı okşardı belki.

belki de dünyaya bir sigara olarak gelmeliydim. güzel bir kadın alırdı beni, her izmaritte ruj izleri. bir minibüsçü alırdı beni, hat boyu gidip gelirken camdan üflerdi içindeki zehri. bir işçi alırdı beni, biraz duman biraz alın teri. bir baba alırdı beni, saçlarını okşardı uyuyan kızının, kokum ipeğe sinerdi.
sen alırdın beni, dudaklarına dokunabilirdim yine, belki.

belki de dünyaya kendim dışında herhangi bir şey olarak gelmek yeterliydi. bu bohem, bu anılar, bu bira kapaklarını açmaya çalışırken kanayan parmaklar, birilerini açmaya -ve sonra- kapamaya çalışırken kanayan iç organlar olmazdı o zaman belki.
bu sigaralardan yanan parmaklar, bu yanan geceler de olmazdı belki.

bir süre yere paralel okuduktan sonra

2011-07-19T01:26:00.004+03:00

durdum. bu adam nasıl anlatmak isteyip anlatamadıklarımı anlatabilmişti? daha bugün bana "sen ressam olacaksın zeynep. tamam mı? ressam olacaksın." demişlerdi ve Başak ressamdı. bir zamanlar edebiyat ve güzel sanatlar arasında seçim yapmak zorunda kalmıştı. böyle tesadüf olur muydu?

"Annem hayatımız güllük gülistanlıkmış gibi başkalarının sorunlarıyla ilgileniyor, her köşesini zebanilerin tuttuğu evin cehennemliğini görmüyor."

"Ne yapsaydım? diye fısıldadı Başak, aranıza mı karışmalıydım?"

"Çocukken saplanan bir ağrı yüzünden iki büklüm olan, kıvranan insanlar."

"Oysa çok geçti, bilmiyordu ki çok geçti! Olan olmuştu... Böyle şeyler çocukken olur ve bir daha da silinmez. Terk edilmekten korkmak... Korktuğun şey başına gelince de kendini cezalandırmak... Böyle şeyler çocukken olur bir daha da silinmez.
Köpeğimiz öldükten yıllar sonra o evden taşınırken görmüştüm, kapının kenarında hala duruyordu diş izleri."

"İkiye bölünmenin dayanılmaz yanı iki parçanın da hala canlı olmasıdır. İnsan herhalde bu yüzden kendini öldürmeye çalışır. İkisinden biri gitsin diye."

"Anlıyorum gerçekten de... -Kütüphaneyi gösterdi.- Ama bak yolun sonuna doğru haklı çıktı Dostoyevski. 'Her şeyi fazlasıyla anlamak hastalıktır,' demiş ya... Ben de hastalandım işte."

"Hayatında ilk kez kitaplardan biraz ürktü sanki. Farklı kalınlıkta, boyda ve renkteydiler ama gizli, ortak bir niyetleri vardı ve bu niyetleri anlaşılmasın diye sırtlarını dönmüş yan yana duruyorlardı."

"Yolda karşıma iyi niyetli biri çıkacak ve soracak olursa, aşağıdaki insanları gösterip, bir süre yere paralel gittikten sonra onlara anlayamayacakları şeyler anlattım, diyeceğim. Öyle olsun."

fotoğraflar hâlâ konuşuyor.

2011-07-14T20:32:00.011+03:00

-demirören avm'nin yanında inatla dikilmeye devam ediyor.-

- patricia piccinini sergisinden. taksim, arter'de idi. bitmediyse gidip görmeniz şiddetle önerilir. (üstelik ücretsiz.)-

-"zeynep, yaşlanmışsın."-

-tünel şenliğinde biz de vardık.-

-sevgili damla yine "senede bir gün" geldi.-

-yıllardır fotoğrafla uğraşan kuzenimin netleyemediği tek fotoğraf olarak tarihe not düşelim.-

-alttaki üç fotoğrafta "boyut önemlidir."i işledik.-

-yuva yapılası boyunlu kadın.-

-elbette tünel şenliğinden fransız kornosu çaldım. how i met your mother izlemiş herkes aynısını yapardı. yoksa kleptoman değilim.-

-kadıköy'den sağ çıkmamı sağlayan kadın. "şaşkın"sın.-

-mümkünse cennet böyle koksun.-

-strawberry fields forever başkadır.-

-bu bambaşka bir şey olacaktı oysa.(zamanlayıcıyı çalıştırmayı unuttum.)-

-ben en çok seni sevdim aşağıdaki.-

son olarak;

yarın 15 temmuz. aradan 365 gün geçmiş olacak. oysa dün gibi. o gün dinlediğimiz şarkıları sağ baştan sayabilir(d)im. geçtiğimiz yolları elimle koymuş gibi bulabilir(d)im. yaptığın tüm mimikleri çizebilir(d)im. olmadı. bir başka hayatta, mykonos'ta görüşmek üzere.

(t)adında bırakmak lazım.

sevgiler.

ustalara saygı kuşağı

2011-07-12T21:29:00.003+03:00

bazı bazı edip cansever'i özlüyorum. böyle şeyler yapıyorum. kulaklık takmanız veya hoparlörünüzün sesini kısmanız önerilir. sesim kalındır. sevgiler.

ben ruhi bey nasılım VI

oysa duygular yutulmaz.

2011-07-10T21:35:00.003+03:00

her şey bir telefon görüşmesiyle başladı. çoğu zaman öyle olur. 2555 gündür tanıdığı,
1460 gündür görmediği biri aramıştı. "zamanı geldi. görüşelim." demişti. "geçen gün gökyüzüne baktım, ay yine ampule benziyordu, seni hatırladım." demişti. "senden haber bekliyorum." demişti. kalakalmıştı. dokunsanız ağlayacaktı. ağlayamadı.
"sonra garip bir duygu yerleşiyor gırtlağınıza, yutkunuyorsunuz. oysa duygular yutulmaz."

bir hafta 7 gündü. yalnızca 2 günü tatildi. o 2 günü anılarla dolu yerlerde harcamak zorunda kalmıştı. kendini harcamak zorunda kalmıştı. bir kaç kere bayılacak gibi oldu. bayılamadı. ananesinin tansiyonu vardı. annesi biraz nevrotikti. hem iki adım ötede dayısı evleniyordu. bayılamazdı. dokunsanız ağlayacaktı. ağlayamadı.
"sonra garip bir duygu yerleşiyor gırtlağınıza, yutkunuyorsunuz. oysa duygular yutulmaz."

24/1 günü yolda geçti. 48/1 günü indiği yerden eve yürümekle. kapıyı açtı. çantalarını ve poşetlerini yere bıraktı. salona baktı. mutfağa baktı. babasının odasını es geçti. kendi odasına baktı. yalnızca 2 gün evden uzak kalmıştı. evin kendi kendini dağıttığını düşündü. bir insan tüm bunları yapamazdı. dokunsanız ağlayacaktı. ağlayamadı.
"sonra garip bir duygu yerleşiyor gırtlağınıza, yutkunuyorsunuz. oysa duygular yutulmaz."

salondan başladı. kargo poşetlerini topladı. -babası kimbilir yine kimlere neler almıştı.- kıyafetleri topladı. -babası kimbilir yine üstüne neler dökmüştü.- tabakları topladı. -babası kimbilir yine neler yemişti.- bardakları topladı. -babası kimbilir yine neler içmişti.- kuruyemişleri topladı. -babası kimbilir yine hangi filmleri izlemişti.- mutfağa geçti. bulaşık makinesini boşalttı. bulaşıkları dizdi. buzdolabını topladı. tezgahı topladı. rafları topladı. yere dökülenleri topladı. çöpleri topladı. odasına geçti. kıyafetleri topladı. sigara kutularını topladı. kitapları topladı. kalemleri topladı. yastıkları topladı. bir tek kişi için neden bu kadar çok yastık vardı? geceleri uyuyamadığını hatırladı. yatağını kokladı. kendisi gibi kokmuyordu. nevresimi topladı. nevresimi kirliye attı. ben de içine sığar mıyım acaba diye düşündü. aynaya baktı. kendini toplayamadı. dokunsanız ağlayacaktı. ağlayamadı.
"sonra garip bir duygu yerleşiyor gırtlağınıza, yutkunuyorsunuz. oysa duygular yutulmaz."

evi süpürdü. evi sildi. çöpleri attı. çöpleri atarken kedilerle şakalaştı. ocağa çay koydu. mesaj kutularına baktı. bazılarına cevap yazdı. bazılarına cevap yazamadı. bardağa çay koydu. dışarı baktı. eskiden 2 santim deniz gördüğü yerde dünya çirkini bir apartman vardı. bir sigara yaktı. dokunsanız ağlayacaktı. kimse dokunmadı.
geçmeyeceğini bile bile yutkundu.
çünkü; "sonra garip bir duygu yerleşiyor gırtlağınıza, yutkunuyorsunuz. oysa duygular yutulmaz."

k(i)ronik mutsuz

2011-07-03T21:33:00.004+03:00

-bu adam türkiye'ye geldi ve ben gidemedim.-

"yüzünde bir şey var." dedi. elimi yüzüme götürüp "nerede?" demem gerekiyordu. yapamadım. yıllardır beklediğim fırsatı kaçıramazdım.

"haha. yalnızca bir şey mi? bak bu dudağımın üstündeki ben 97 yılından beri benimle. kimse inanmıyor halbuki bu gözler 6 yıl boyunca lacivert kaldı. sonra değişti çünkü lacivert kalmasını çok istemiştim. coelho büyük yalancı, bir şeyi çok istersen evren onun gerçekleşmesi için sana yardım etmez, onu senden alır. neyse. gözlerimin altındaki çizgiler ortaokul yıllarımdan kalma, alnımdakiler lise. çillerim güzel ve güneşli günlerde oldu. o yüzden bu kadar azlar. bir de yanaklarımdaki kırışıklar var. herkes onların gülmekten olduğunu zanneder. oysa ağlamaktan olurlarmış. küçükken annemin yanaklarına dokunup da "bu çizikler neden var?" diye sormuştum, -anlatmıştı- oradan biliyorum. o gün kırışmaya başladım." dedim ve birden sustum.
beni dinlemiyordu.

bir gün gelecekti. beni dinlemek isteyen biri "yüzünde bir şey var." diyecekti. ben yine anlatacaktım. "yüzünde mutsuzluk var." diyecekti. ben ağlayacaktım. gözyaşlarımı silerek "dalgacı mahmut'u bilir misin? her sabah gökyüzünü boyar. ben de her gün böyle mutsuzluğunu silsem?" diyecekti.
olmadı.

kimse dalgacı mahmut'u bilmiyordu ve yanaklarımdaki kırışıklar her geçen gün derinleşiyordu.

yağmur eşittir gökyaşı.

2011-06-27T23:55:00.003+03:00

konuk oyuncu eşliğinde

toparlayamayacağımı bildiğimden içimi dökemeyişim.
yakınlarda bir çöp kutusu var mı?
ihtiyacım olan o değil gerçi, buralarda öp kutusu var mı?

sigarayı yaktığında otobüsün gelmesi gibi değil,
için yandığında kimsenin gelmemesi gibi.
geç kaldığın için otobüsü kaçırmak gibi değil,
hayatı kaçırmak ve peşinden koşamamak gibi,
sigara içenler koşamaz.

bir eylül günü on yaş yaşlandığımı hatırlıyorum.
bu gece bir beş yaş daha yaşlandım.
kafalarını okşadığım sokak köpekleri gibi sevgiye muhtacım.

giden de terk eder, kalan da.
çıkıp biraz hava alabilir miyiz? -hem bedava.-
çünkü ben bu filmden hiç hoşlanmadım.

buralarda geri dönüşüm kutusu var mı?
kendimi içine atmam lazım.

kalp kırılır ve nasıl o sesi kimse duymaz?
kırıklar battığında kan eşittir gözyaşı.

Sevgili Özgegüm,

2011-06-23T23:30:00.005+03:00

Bu mektubu sana beraber milyonlarca şey yaptığımız odamdan yazıyorum. Lütfen bir dahaki gelişinde yerde yatma. Yatağımı kullan. Çok içime oturuyor. Ayrıca tek kişilik yataklarda beraber uyumaya çalışırken seni defalarca yataktan attığım ve ayaklarımı ağzına soktuğum için özür dilerim. Yatağında Titanic izleyerek hunharca ağlamamızla başlayan macera, ranzanda survivorcılık oynamamız ve son olarak koltuğunda sen, ben ve Soda olarak bir aile gibi mışıl mışıl uyumamızla devam etti.

Hayatımdaki kopma noktalarını düşündüğümde, içinde hep sen varsın. Bana destek oluyorsun. Hayatımdaki en eğlenceli anları düşündüğümde yine sen varsın. Kıyafetlerimizle ada iskelesinden atlıyoruz, kafamıza tülbent bağlayıp mantı açıyoruz, her sarhoş olduğumuzda bir klasik olarak ben "fever" açıyorum ve sonra sen beni kusturuyorsun. -parmaklarından özür dilerim.- Hatta bir keresinde kilo vermek için kendimizi kakao yağına bulamış, sonra poşetlemiş ve o halde mekik çekmiştik lan. Şimdi hatırladım. Bir keresinde de küvetin kenarına oturup röportaj yapmıştık. Sonra ciddi ciddi konuşurken ben küvete düşmüştüm. Seni de çekmiştim. Kaykaydan düştüğünde ve belin "çıt" ettiğinde kendime hakim olamayıp saatlerce güldüğüm için beni affet. Ayrıca Soda'nın kumuna yaptığım terbiyesizlik için de. Haha. Böyle o kadar çok anı var ki beni, anlatsam roman olur cümlesinin doğruluğuna inandırıyor.

Sonuç olarak annem, babam bile benimle tüm İstanbul'u bir sürü yükle dolaşmazdı. Tüm geceyi bir şiire harcamazdı. Nasıl olduğumu gerçekten merak ettiği için izin alarak sayfalarca dolduruğum günlüğümü üşenmeden okumazdı. Telefonda benimle dört saat konuşmazdı. Ben uyuyamıyorum diye sabaha kadar uyumamazlık yapmazdı. Ben ısrar ettim diye Yüzüklerin Efendisi serisinin üç filmini art arda izlemeye çalışmazdı. Israr ettiğim halde ilk on dakikada uyuyakaldığım için bana kızmadan duramazdı. Bir sabah altıda Léon'u izleyelim dediğim için izleyip, mutfağa koşarak süt içmezdi. Başka bir sabah yine altıda The Fall izleyelim dediğim için izleyip, benimle hüngür şakırt ağlamazdı. Pizza kutusunu balkondan aşağı atıp kaçmazdı. Otoparka işemezdi. Çalılara işemezdi. Sırf sevgiye ihtiyacım var diye her şeyi bırakıp yanıma koşmazdı.

Diyeceğim o ki karagözlüm, seni anan benim için doğurmuş, Soda için doğurmuş, bir de Melike için doğurmuş. Hayatımın geçmiş ve gelecek kısmını sensiz hayal edince, edemiyorum bile lan. Anlıyor musun?
Yollar ayırsa bile, ülkeler ayırsa bile, biz ayrılaaamayıııız. *karga sesim eşliğinde*
İyi ki varsın kadınım.
Sen olmasan ben, ben olamazdım.

bir dakikalık sevgi duruşu

2011-06-21T01:42:00.003+03:00

kronopio'nun hüznü çok güzel.

-buraya yazdıklarımı silebiliyorum. lakin hayat için aynı şeyi söyleyemeyiz. yine de paralel evrendeki tüm diğer muhtemel yaşantılarımı düşününce, seçtiğim bu olurdu.-

a(ğ)lamanın anatomisi

2011-06-15T21:46:00.004+03:00

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

AAAAAA

AAA

a.

(-kızım, sen manyak mısın? +keşke bunu bu denli sık söylemesen baba.)

(gidin annelerinizi öpün, kucaklayın, mıncıklayın. çünkü kimse sizi onlar kadar sevmeyecek, düşünmeyecek, umursamayacak.)

sen hiç ateşböceği gördün mü?

2011-06-10T23:27:00.006+03:00

birkaç saat önce balkonda oturmuş sigara içiyordum. sokak lambasının altında bir sürü böcek vardı ve hepsi parıl parıldı. işte o an böceklerin neden ışığa geldiğini anladım. normalde çoğu insanın tiksindiği, sıradan böcekler; sokak lambalarının altına ateş böcekleri gibi parıldayabiliyorlar. keşke gregor samsa'nın yakınlarında da bir sokak lambası olsaydı.

neyse, bu vesileyle "sen hiç ateşböceği gördün mü?"yü izlemeye karar verdim. hayatımda aldığım nadir doğru kararlardandı. çok hoşuma giden bazı diyalogları&monologları burada paylaşmayı görev edindim. spoiler korkunuz olmadan okuyabilirsiniz.

- peki gülseren, bir üçgenin iç açıları toplamı nedir?
+ hocam bir insanın iç acılarının toplamı nedir asıl, siz ondan haber verin?

- ee, anlıyorum.
+ bak anlamaya başladın. kötü hissetmiyorsun değil mi kendini? anlamak alışmayan bünyede rahatsızlık yapabilir çünkü.

- peki, özel bir şey sorabilir miyim?
+ sor bakalım.
- hiç aşık olmadınız mı?
+ haah, o zaman, senin için özel fotoğraflar bölümüne geçelim.
dündar, benim aşktan da hayattan da umudumu kesmeye başladığım bir sırada çıktı karşıma. kısa bir öykü oldu ama çok güzeldi. hani radyoda çok sevdiğin bir şarkıya denk gelir sevinirsin de, tam sesini açtığında şarkı biter ya, öyle bir şeydi işte.

+ sen yalnızlığı yakından gördün mü hiç? ben gördüm. bahsedildiği gibi değilmiş hiç. ben daha iri yarı bir şey bekliyordum. biliyordum, başından beri biliyordum. nereden biliyordum bilmiyordum ama, biliyordum işte. olsa olsa bir çarşamba günü olurdu bu. zaten hep daha bir yalnız uyanmışımdır çarşamba günleri. ne olacağı belli olmayan bir haftanın tam ortasında. yapayalnız.

+ tanrım türkçe konuşabilir miyim? ben arapça bilmiyorum da.
...
tanrının neyi niçin yaptığına aklımız ermezmiş bizim, öyle diyorlar. senin adına konuşan ne çok insan var, hiç dikkatini çekti mi? yani çekmiştir mutlaka da…
...
tanrım, o çok iyi bir insandı ve herhalde onu cennetine alacaksın. bu da benim bir daha onu göremeyeceğim anlamına geliyor. çünkü ben deliyim ve cennete giremem herhalde. çok uzattım biliyorum, çok uzattım ama hemen bitiriyorum.
son olarak kendimle ilgili bir şey sormak istiyorum. belki kızıcaksın ama sormak zorundayım.
tanrım, ben şimdi ne yapacağım?

sevmek

2011-06-08T19:15:00.008+03:00

bu kadar sık post girmekten hiç hoşlanmıyorum lakin okuduğum andan beri bu mini-paragraf kafamda dönüp duruyor;

bu şarkı eşliğinde; the snow abides

( "...ve iddia ediyorum, cehennem, sevememekten ötürü acı çekmektir." j.d. salinger )

k-açık mektup.

2011-06-06T20:32:00.004+03:00

cümleleriniz bir orospu gibi süslü, bayım. niyetini belli ediyor.

aynı zamanda bir söğüt ağacı kadar uzun, bayım. ve bir söğüt ağacının şiirselliğiyle yarışmak haddiniz değil.

niyetleriniz masum olabilir, bayım. kitaplardan konuşmak, sarılarak filmler izlemek, sokaklarda el ele gezmek, dip dibe & iç içe & yan yana & kalp kalbe yaşamak istiyor olabilirsiniz. lütfen, benimle değil, bayım.

sizi gördüğümde kalp atışlarım hızlanıyorsa; kaçacak delik bulamadığımdan, keçileri kaçırdığımdan ve tutamadığımdan, tutunamadığımdandır. yanlış anladıysanız yapabileceğim bir şey yok, ben masumum hakim bey. pardon, ben masumum, bayım.

ruh leşim olmanızı istemediğimden, ruh eşim olmanıza izin veremem. ruhum biraz hasta, bulaşmanızı önermem, bayım.

benimle ne alıp veremediğiniz var biliyorum; babayı alıp, aşk sandığınız geçici hayranlığı veremediniz. vazgeçin, bayım.

bana genç werther numarası yapmayın, aşkı kokusundan tanıyorum; sizin parfümlerinizle uzaktan yakından alakası yok. kanmam, bayım.

çeneniz çok düşük, oysa ben uzun suskunlukların insanıyım. kendinizi -en azından çenenizi- toparlayın, bayım.

aradığım; "yalnızca hoşuma giden şeylerin fotoğrafını çekiyorum." deyip, gülümseyerek objektifi yüzüne çevirebileceğim biri, bayım. ve sizin saçınıza güneş hangi açıyla düşerse düşsün, elim deklanşöre gitmiyor, bayım.

"ikimizin de kedi olduğu bir başka hayatta" dahi görüşmemek üzere, bayım.

esen kalın.

reşit oluşumla ilgili

2011-05-31T00:39:00.002+03:00

söyleyeceklerim çok kısa ve öz;

serin sabah

2011-05-25T22:37:00.004+03:00

sonbahar en depresif mevsimdir. kış pesimist, ilkbahar optimist, yaz oportünist. biz sonbahara odaklanacağız çünkü sonbahar aynı zamanda şanssızdır. antidepresan kullanmak ister ama kullanamaz. ne sigortası ne de parası vardır. insanlar onu hiç sevmez, dökülen yapraklar yüzünden ölümü hatırlatır, an'ların gelip geçiciliğini hatırlatır. ben sonbaharı çok severim ve o zaman belki de ben sonbaharın antidepresanıyımdır.

eylül ayını bazıları çok sever, bazıları hiç sevmez. okulların açılmasının ve yazın bitmesinin eylül ayının suçu olmadığını kimselere anlatamadım. ben eylül ayını çok severim ama eylül akşamı'nı ve bülent ortaçgil'i sevmem. bazen müslüm gürses dinlerim ve paralel evrende bir kamyoncu olup vodka & uzun marlboro içtiğimi hayal ederim. bazı şehirlerde aşık olduğum kadınlar olur ama onlar yüzüme bile bakmaz; kamyoncu olmak bunu gerektirir.

ağustosu güz yaparım ve kapıları sessizce kaparım. çünkü ben bir hindibayımdır. gençliğimde tüylüyümdür ve yaşlanınca sarı yapraklı bir çiçeğe dönüşürüm. en sonunda biri gelir ve beni koparır. -canım acır.- üfler ve yapraklarım saçılır. bir tanesi rüzgara rüşvet verir ve uzaklaşır. saçlarının arasına karışır. -canımın acıması anlamlanır.-

çoğu zaman ise ocakta unutlan çayımdır. içim yanmaktadır. çaydanlık halime üzüldüğü için bağırır. insanlar tam bu anda suyun kaynadığına inanır. oysa kaynayan duygularımdır. çok konuşan insanların dilini yakmaktan, duygusuz insanların ciğerini yakmaktan hoşlanırım. bazıları sadist olduğumu söyler ama siz inanmayın.

arada bir bunları yazan kalemimdir ve pilot olduğum halde masada durduğum için hüzünlenirim. genelde insanların ellerine mürekkep damlatırım. mürekkep benim kanım ve gözyaşımdır. en önemlisi ise yardım çağrımdır. kimse anlamaz.

geçtiğimiz günlerde ise serin sabah oldum. düşünmekten uyuyamayan insanların sigaralarını paylaşıyorum.
sonbahar ve oğlu eylülle takılmaktan hoşlanıyorum.
serin sabah olmak çok güzel. mesela bir kamyoncuyla tanıştım. inanılmaz kibar ve biraz hisli biriydi. üzerindeki vodka ve uzun marlboro kokusunu alıp gittim.
bir hindiba yaprağına yol tarif ettim.
çaydanlık buharları sürekli bana bir şeyler söylemeye çalışıyorlar ama anlamıyorum. yabancı bir dil şart.
dün ise çok garip bir şey yaşadım. bir kız, balkondan aşağı bir pilot kalem attı. pilot kalem için çok telaşlandım ve ne yapacağımı şaşırdım. sonra fark ettim ki pilot kalem uçtuğunu sanıyordu ve çok mutluydu. yere düştü. parçalandı. kız balkondan pilot kaleme baktı ve bir damla gözyaşı akıtıp içeri kaçtı.
kaldırım mürekkebe bulandı.

(serin sabah'ın sesi)

ben çok bozdum. öyle böyle değil. inanılmaz bozdum.

2011-05-22T14:00:00.005+03:00

bonjour baylar & bayanlar, camdan atlayanlar.

amaçsızlığımın tavan yaptığı şu dakikalarda -scrubs diye bir dizi vardı. orada da jd diye bir karakter. bilenler bilir. bilmeyenler için özet geçeyim; jd karakterimiz insanların söylediği her şeyi kafasında canlandırma hastalığına sahipti. hatta diziyi güzel yapan şey bence buydu. neyse, amaçsızlığın tavan yapması yazdığımda, kafamda, üzerinde amaçsızlık yazılı bir tişört giyen bir adamın tavan inşa ettiği bir imge oluştu. gülmemi durduramıyorum. dün gece de "dur bir göz atayım." deyip, ellerimde gözlerimi tutup fırlatır gibi yaptıydım. SABRİ BEY N'APIYORSUNUZ- ne diyeceğimi unuttuğumu sanıyorsanız çok yanılıyorsunuz.

ben ki "hayatta en nefret ettiğin şey nedir?" sorusuna, "yalan ve kelebekler." diyen ama hayatı yalan olan ironik yaşam formu. yarım saattir bir başka ironiye göbeğimi hoplatarak gülüyorum;
nietzsche ki -kabiliyetlerim arasında google'a sorma gereksinimi duymadan nietzsche yazabilmek var.- "god is dead." demiş adam, ve muhammed ki müslümanlığın kitabını yazmış adam. yan yana. ay. AMAN. ayrıca nietzsche'ye friedrich demek istiyorum, daha samimi.

yani belki de bu kadar komik değildir ve bu yaptığım ayıptır ama uzun süredir -bir hafta filan- insanlarla iletişim kurmuyorum ve her gece babam geldiğinde suratına bakıp kahkahalar atma isteğiyle doluyorum. hayır bipolar kişilik bozukluğum yok.

en iyisi internette sapıklık yapmayı bırakıp, jean paul sartre'dan sonra hayatımın en büyük ikinci kitlenmesini yaşatan vüsat orhan bener'e geri döneyim. jean paul sartre demek çok eğlenceli. bir paragraftan uzun süren betimlemelere tahammülüm yok.

tanju okan'ın bira ve kahve şarkısından hiç hoşlanmıyorum. çay ve sigara wins.

au revoir.

(au revoir yazınca aklıma çok güzel bir şarkı geldi. "depressing things are empty beds and lonely dinners." )

püskevit tadında günler

2011-05-16T21:08:00.005+03:00

gecelerin, gündüzlerden güzel olmasının en önemli sebebi;

ayrıca paylaşmak adına bunları araken çok kahırlı bir başka eserimi (!) buldum;

hayatımdaki boşluğu eski sevgililerime kanalize ederek, efendime söyleyeyim insanları suçlayarak dolduramayacağımı anladığımdan beri "mutsuzum ama keyfim yerinde."

hatta hazal ile yıllardır ağzımıza pelesenk olmuş "abi yürüyüşe çıkalım." "kesinlikle ya." diyaloğunu gerçeğe dönüştürdük. yıllardır aklımda olan bir fotoğrafı da gerçeğe dönüştürdük;

fotoğrafa yaptığım "etrafındakiler su değil, yaratıcılık akmış." yorumum üç like aldı. yorumları like alınca sevinen tek kul olmadığımı söylerseniz içim rahatlayacak.

başka da bir şey yok.

günler tam olarak böyle geçiyor.

sevgiler.

fotoğraflı blog yazısı bilmemkaç

2011-05-11T16:27:00.007+03:00

anneler günü nedeniyle bu haftasonu ananemin evini bastık. cennetini bastık da diyebilirdim. balkonundan denizi böylesine gören bir ev bence cennet olmalı.

elbette orada da özümden vazgeç(e)medim. bu fotoğrafın asıl olayı fotoşofsuz olması. elveda sivilceler. siktiringidin sivilceler. lütfen bir daha dönmeyin sivilceler.

denize girme çabalarım oldu. kimse beni ciddiye almadı. sonra elimde bikinilerimle gittiğimi görünce "AAY. manyak mısın bu havada girilir mi hiç? böbreklerin if..." diyerek peşimden koştular. beni kandırdılar. (ayaklarımı kandıramadılar.)

kuzenim yavru kedi gibi bir şey.

and the winner is genetik benzerlik. (anne n'aber?)

eski olan her şey "vintage" oluyor da, benim ananemle dedemin fotoğrafı niye olmasın efendim?

-o köfteleri yemezsen n'olur biliyor musun?
+ ı ıh.
-köftehor olursun. o yüzden hadi bakalım.

bu sevimli şeyin,

şu yaşında bu fotoğrafı çekmiş olabilmesi de bi' değişik. biz yıllarca boşuna diyaframdı, isoydu, enstanteneydi uğraşmışız...

cennete elveda.

yolda giderken yine bu manzarayı gördüm. bulutların arasından parça parça süzülen güneş ışığı kadar sevdiğim bir şey yok.

istanbul'a içim buruk bir şekilde döndüğümüzde ise başka bir manzarayla karşılaştım. dayım tam bir allahsız. ben de tam bir allahsızım çünkü jean paul gaultier kutularını çaldım. meheh.

ayrıca ananemin dolabından da dört palto, bir hırka, bir de elektrik mavisi ceket (?!) çaldım. şimdi modern hayata dönmenin acısıyla oturduk, sigara içiyoruz.
sevgiler.

(barbaros, mayıs 11')

geceler çok uzun.

2011-05-04T01:23:00.003+03:00

yazının şarkısı

sevmediğin birinin gülüşü kulaklarını tırmalar. bir gerizekalının cümlesi, onun gerizekalı olduğunu bilmene rağmen canını sıkar. bir şey görürsün ve sinirlerin oynar. ama tepkisizliğini korursun. bu yüzden insanlar sana "cool" der, "soğuk nevale" der, "kendini bir bok sanıyor" der. sallamazsın.
çünkü toplum içinde sinir krizi geçirmek olmaz.

evde yalnızken işler değişir. içini kemiren şeylerin dışavurumu.
dün iki yıldır biriktirdiğim çizimlerimi parçaladım. bir anda oldu. onları orada dururken gördüm ve beynimde bir şeyin tık ettiğini hissettim. gerisi kontrolüm dışında. sonra halıya saldırdım. nefret ettiğim halde aylardır odamda durması çok saçma değil mi? dolapları adeta yıktım. dakikalarca halıyı çekiştirdim ve başardım. sonra nefes nefese, elimde halıyla kalakaldım. kontrolüm geri geldi. bilinçaltı çok boktan. ve güçlü.
çizimlerin ve halının, içime fil gibi oturan iki insanı temsil edişini fark ettiğim an daha boktan.

aslında bir çığlık atsam geçecekti. ah, ama modern hayat. çığlık atsam adam öldürüyorlar diye polisi ararlar. gelip bana ne olduğunu sorarlar. açıklayamam.
bir büyük çığlık daha atarım. sonrası malum, akıl hastanesi. oysa amerikalılar ne kibar bir isim bulmuş bak; rehabilitasyon. aslen fransızca olmalı. kelimelerin bile ait olduğu bir yer varken, ben niye bu denli başıboş oldum çıktım ki.

bir şeyler eksik. eskiden sahte kahkalar atabiliyordum. duysanız "aa polyanna da mı buradaydı? bir selam verelim." derdiniz. şimdi sadece dudaklarımın kenarlarını kıvırabiliyorum. bazen o bile çıkmıyor.
insanların beklediği tepkiyi vermediğinizde gözlerindeki o bakışı görmelisiniz.

uzunca bir süredir yalnızca seçtiğim insanlarla -ailem dahil-, istediğim zaman görüşüp sonra bir anda onları siktir edebilişimden bahsedelim. veya bahsetmeyelim. çünkü o zaman cenin pozisyonuna girmek ve hıçkırarak ağlamak zorunda kalırım. ve hayat güzel diye kendimi bir nebze kandırabildiğim şu günlerde bu hiç hoş olmaz.

sadece, sevdiğiniz insanların benim gibi ucubelere dönüşmelerini istemiyorsanız, onları uzun süreli yalnızlıklardan koruyun. günlük anlayış ihtiyaçlarını giderin. bokunu çıkartmayın. sürekli ilgi ve sevgi görmek kadar yapay bir duygu yok.
eğer bir çığlık atabilseydim bunları yazmama gerek kalmayacaktı. modern hayatı sikeyim.

yağmur yağınca havanın sıkıntısı geçiyor. keşke bir yağmur damlasına saklansam.

evde geçen cuma akşamı huzuru

2011-04-29T19:08:00.004+03:00

(düşünce baloncusu.)

belki de bir deviantart veya flickr sayfası açmalıyım. ama bu hiçbir şeyi değiştirmez. büyümek ve hala ne olacağını bilememek hem sinir bozucu, hem de çok rahat.

o kadar yalnızız ki; kelimeleriayrıyazamıyoruz.
o kadar ayrımcıyız ki; h a r f l e r i b i t i ş i k y a z a m ı y o r u z .

galiba reflüm ülsere dönüştü. bir insanın midesi yediyirmidört ağrır mı allağsen?
hem de kelebekler uçuşmuyorken.

neyse, hoşça kalın.

damla lütfen beni öldürme ama,

2011-04-24T23:49:00.004+03:00

" manasıdır kaydeden, aklımıza sevgiyi.

(çektiğimiz çile değil.)

insan eğer mutluysa, anlatamaz kendini.

anlıyor musun? beni.

geriye kalan bir şey varsa,

yolun kendisi.

(vardığımız hedef değil.) "

(çok güzel bir adam var. büyük ev ablukada gibi folloş olmaması için kendime saklıyorum. başarabildiğim kadar.)

biz büyüdük ve kirlendi dünya

2011-04-24T00:45:00.006+03:00

(marc johns esinlenmesi.)

çevremdekilere;

"bu kadar mı ego ve para delisisiniz?"

"içinizdeki kalabalık ve çevrenizdeki yalnızlıkla yüzleşmekten bu kadar mı korkuyorsunuz?"

"yaptığınız yanlışlarla yüzleşmekten, insanların hayatını sikecek kadar mı kaçıyorsunuz?"

dememek adına harcadığım çabayla, bir ülke kurabilirdik.

geyikli geceler.

geyikli geceler

2011-04-10T04:01:00.004+03:00

böyle ayrılık olmaz diyen adam yalan söylemiş; ayrılığın her türlüsü olur. seni görmek istemiyorum ama seni özledim. asıl böyle saçmalık olmaz.

bu kadar her yerde olman çok adaletsiz. kağıttan yüzükler yapmıştık. hatırlamazsın. gün ışığı da çok saçma, insanların yüzüne ve saçlarına öyle güzel düşüyor ki unutmak mümkün değil. ice tea içmiştik, yanında sigara. ah biz ve bu amerikanvari zevklerimiz.

çingene kadın vardı sonra. veya önce, bilmiyorum zaman kavramım biraz karışık. "abe boncuk gözlüm, bu kız seni çok sever, sakın ola bırakma." demişti. sen de ondan bir mendil almıştın. (gül değil.) ah biz ve bu hayır diyemişlerimiz.

bir ara kaybedenler külubü kurduk kadıköy'de bir barda. aklımı kaybettim de, hafıza kaybı olmadı. kısa süreli olanı nasıl işime yarardı. en son kay'ı kaybettiler bedenler kulübü oldu. ben kaçtım ve içmeyi bıraktım.

yalnızken kendime, insanlarlayken onlara katlanamama hastalığına yakalandım. gören bukowski oldum sanacak oysa insan okudukça deliriyor, anlatamıyorum. ruh sağlılınız için kitaplardan uzak durun.

asıl sorunu buldum, ben sevgiyi hayatıma sığdıramadım. bilgeyi de sığdıramadım diyeceğim de, şurada tehlikeli oyunlar okumuş kaç kişiyiz? here i come derdi oğuzcuğum atay, ben kaçtım ve küçücük odamda harcadığım şu minimal yaşama kimseleri alamadım. odası karışık insanların kafaları da karışık oluyor, en iyi sen anlarsın.

hiç de hoş gelmemiştim zaten, hep boş gelmiştim. gerçi hakkımı yemeyelim, bir keresinde türk kahvesi getirmiştim. sen nescafe istiyormuşsun. frekansları farklı radyo istasyonları gibi olmamız ne kötü. oysa sesini çok sevmiştim.

iyi şeyler de olmadı değil. zaten o yüzden böyle ara ara özlüyorum. nedensiz. aa kıza bak, ne densiz. geceleri bana geliyorlar. düşünüyorum, taşınıyorum ve nakliyeciler gelip her şeyi götürüyor. uyku ve pijamalar olmasa ne yapacaktım hiç bilemiyorum.

demliklerin olduğu evlerde umut var, biz hep kettle kutlanıyoruz; halimi görüyorsun. sen çay koy, ben de kendime şöyle güzel bir kişilik bulayım, söz, gidiyorum.

rain dogs

2011-04-06T20:53:00.005+03:00

bazı anılar olur. o an, o odaya giren güneş ışığının açısına kadar aklınıza kazınır. geçtiğimiz günlerde böyle bir anım oluştu.

sınıfta otururken müdür yardımcılarından biri, hışımla dalıp bir şeyler anlatmaya başladı. -müdür yardımcılarının ortak özelliği biraz çatlak olmaları.- konuştu, bağırdı, gezindi. en sonunda durup; "şu hayatta en önemli şeylerden biri kitap okumaktır çocuklar. bu sınavlara istediğiniz kadar çalışın ama adam olmak istiyorsanız kitap okuyun. kitap okuyan kazanır." dedi.

işte o an, sınıftaki herkes dönüp, bana baktı. hırpani kıyafetlerim, her bir teli bağımsızlığını ilan etmiş saçlarım ve bembeyaz suratımla inanılmaz "kazanmış" duruyordum.

20 farklı birey olmalarına rağmen, hepsinin bakışlarından aynı hüznün ve acımanın parçaları düşüyordu. kendimi herkesin uzaktan sevdiği, bir ayağı daima yaralı sokak köpeklerinden biri gibi hissettim.

ve beynimdeki görünmez fotoğraf makinesi bu anı ölümsüzleştirdi.

özet geç piç; sokak köpeklerini sevin. kafalarını okşayın. onlardan korkmayın.

six feet under

2011-04-03T20:23:00.003+03:00

merhaba.
bugün dünyanın en güzel dizisini bitirdim. yaklaşık bir buçuk saattir yorganımın altına gizlenip, son dakikalarda çalan bu şarkıyı dinliyorum. -ağladığımı da nereden çıkardınız.-

işlenebilecek muhtemelen en zor konuyu; ölümü seçip, insanı böyle içine alan bir dizi daha olamaz. fisher ailesi adeta sizi aileniz oluyor. "anlatılmaz, yaşanır." türden bir şey.

izlemeden ölmeyin.

yalınayak

2011-03-19T00:05:00.004+02:00

"insanların ne düşündüğü umurumda değil."

yalan.

biri bana "kilo almışsın." dediğinde, elbette eve gelip gizlice tartılıyorum.
biri bana "o pantalon olmamış." dediğinde, elbette onu giyesim kaçıyor ama inadına giyiyorum.
biri bana "suratına n'oldu öyle? zombiye dönmüşsün." dediğinde, elbette çaktırmadan makyaj yapıyorum.
-hatta olayın bokunu çıkartıp, biri "ne kadar çok benin var." dediği için estetik ameliyatları araştırmışlığım var.-

fark ettim ki bunun sonu yok. insanlar daima eleştirecek bir şey buluyor. asıl sinirimi bozan şey ise, bunu "dost acı söyler." "ben senin iyiliğin için diyorum." maskeleri altında yapmaları. hepimiz gizli sadistiz.

en son aldığım "suratında volkanik patlama olmuş. mehehe." tepkisinden sonra, tepedeki eşek kadar antibiyotikleri yutmaya, 24 saat kremli gezmeye başladım.

hayır tamam, bunlar düzeltilebilir şeyler de, insanlara gidip "boyun çok kısa." "burnun karga gibi." "parmakların yamuk." tarzı şeyler söylemeyin lan. neyin intikamını, kimden alıyorsunuz? değişebilir şeyler var, 'allağnlütfu' şeyler var.

hatta;

"sadece geceleri, yapayalnız ve yalınayakken anlaşılabilecek şeyler var."

mart ayı çok kişiliksiz.

2011-03-10T02:41:00.006+02:00

günlerdir yapmamam gereken bir şey yapıyorum.
yapmamam gereken bir sürü şey yapıp, yapmam gereken hiçbir şeyi yapmıyorum da; konumuz bu değil.

önce şairin dediği gibi "o eski ağrı, ansızın geri teper." olduğumu düşündüm.
sonra lan dedim, -kendimle konuşmak yeni hobilerimden biri.- sen şiirin "dilerim geri teper. yoksa gerçekten bitmişsinizdir." kısmına geçmiştin. bir bok hissedemiyordun. neler oluyor? ne bu sapıklığın, f5 tuşuyla samimi dakikaların, her şeyi üstüne alınmaların, paranoyaların? (paranoya konusuna bir gün ayrıca değinmek istiyorum, neye "eheh manyak mıyım lan ben, olmaz öyle şey." diyorsam gerçek oluyor. tanrı -varsa- benimle çok eğleniyor.)

ayrılıklardan sonra hep o'nu kıskanırız ya, aslında o'nu kıskanmıyormuşum. o'nun hayatına devam edebilmesini, kapıyı ardına dek açıp; herkesi içine alabilmesini -tamam, bir erkek için hoş bir betimleme olmadı.- kıskanıyormuşum.

(çünkü ben eski hayatımı istemiyorum, kendime yeni bir hayat kurmak da istemiyorum. acaba ben hayatı istiyor muyum?)

aslında o'nun yaptıklarına sinirlenmiyormuşum. o'nun yaptıklarında, kendi yapamadıklarımı görüp, kendime sinirleniyormuşum.

bilmiyorum.

hava soğuk. burnum akıyor. saçlarım ıslak. kaç gündür evden çıkmadığımı saymayı yine bıraktım. sürekli tırnaklarımın kenarlarındaki etleri yiyor ve six feet under izliyorum. besin maddelerim sigara, kahve ve çikolata. yaklaşık 15 gün sonra ygs olmasına rağmen bu kadar rahat oluşum; ayrıca dünyada bir sürü boktan şey olurken, varoluşumla ilgili düşüncelerden bir türlü kurtulamamam, bu düşünceler beynimi kemirdiği için de sürekli olarak kendimden rahatsız olmam, sizce de korkutucu değil mi?

yine bilmiyorum.

sevgiler.

kaçanları kovalamayalım; rahat bırakalım.

2011-02-23T18:50:00.003+02:00

çağrılardan kaçmak için uyuyorum bahanesini, mesajlardan kaçmak için kontörüm yok bahanesini, insanlardan kaçmak için sınavlarım var bahanesini, sınavlardan kaçmak için ise çizmem gerek bahanesini kullanıyorum.
zincirleme bir şekilde kendimi ve insanları kandırmak konusunda sınır tanımadığım çok acı bir gerçek.

"kaçan, kovalanır." lafını her kim bulmuşsa, doğru bulmuş da; insan bazen kovalanmak için kaçmıyor. kaçmak için kaçıyor. aslında karşı tarafın kaçmasını istediği için kaçıyor. aşkın böyle basit strateji oyunlarına dönüştüğünü görüp, rahatsız olduğu için kaçıyor. keçileri kaçırmamak için kaçıyor. kaçık ve kaçak arasındaki ince çizgide kaçığa dönüşmemek için kaçıyor.
haydi itiraf edelim; kaçıyorum.

"kafamın pek iyi işlemediğinin farkındayım. bu doğru, evet, doğru, bunu özgür irademle söylüyorum, bazen durmadan çığlıklar atıyorum. hiçbir neden yokken. sanki bir nedeni olması gerekirmiş gibi. ama ben neden göremiyorum? başkası da göremez. hayır. sonra bazen hiç konuşmadığım zamanlar oluyor. günlerce susuyorum. hiçbir şey, hiçbir şey, hiçbir şey. ağzımdan sözcükleri nasıl çıkaracağımı unutuyorum. o zaman kıpırdamak güç geliyor bana. evet, evet. görmek bile. işte o zaman ben bay üzgün oluyorum."

"düşüyordu. anlamadığı şeyse şuydu; mademki düşüyordu, kendisini yakalaması nasıl beklenirdi?"

"hepimiz hikayeler dinlemek isteriz, tıpkı çocukken olduğu gibi dinleriz anlatılanları. gerçek hikayeyi sözcüklerin içinde hayal ederiz, bunu yapmak için de hikayedeki kişinin yerine koyarız kendimizi, kendimizi anlamadığımız için onu da anlarmış gibi yaparız. bu bir kandırmacadır. kendimiz için varızdır belki, zaman zaman da kim olduğumuzu anlar gibi oluruz, ama yine de asla emin olamayız. hayatlarımız sürerken kendimize karşı gitgide daha fazla saydamlaşırız, kendi tutarsızlığımızın daha çok farkına varırız. hiç kimse bir başkasının sınırından içeri giremez, nedeni de basittir; hiç kimse kendine ulaşamaz."

sevgili paul auster, beni çok çeşitli beyin fırtınalarına ve varoluşsal bunalımlara sürüklediğin için senden nefret mi edeyim, yoksa sana tapayım mı seçemiyorum.

hepinizi öperek, yorganıma geri dönüyorum.

diyaloglar

2011-02-10T19:51:00.004+02:00

-daha büyük bir eve taşınalım.
+neden ki?
-gardrobum salonda duruyor. çamaşır makinesi senin odanda.
+peki taşınırsak bu ev n'olacak?
-ben eve birini atacağım zaman, sen gelip burada kalırsın. sen eve birini atacağın zaman da ben gelirim burada kalırım. (babam.)
+...

-sen büyüdün.
+ahah, sonunda. sen nasıl anladın?
-eskiden ben ortalığı toplarken malak gibi yatardın. şimdi geldiğinde bana çaktırmadan ortalığı topluyorsun.
+üç ay sonra reşit olacağım.
-evet. ve bir daha istesen de çocuk olamayacaksın. (annem.)
+...

+çok yorgunum.
-daha 17 yaşındasın. nereye çok yorgunsun?
+ben iyi bir dinleyiciyim değil mi?
-evet ama ne alakas...
+iyi bir dinleyici olmak için insanların anlattığı her olayda, hikayede, hatta yalanda kendimi onların yerine koyup, yaşadıklarını yaşıyorum. sonra kendime dönüp bu olaylara kişiliğimle örtüşen ve onları rahatsız etmeyecek tepkiler buluyorum. bazen aynı şeyi ikinci kere anlatıyorlar; ilk defa dinliyormuş gibi yapıyorum. bazen aynı şeyi ikinci kere anlatırken, ilk anlattıklarından değişik anlatıyorlar; susup, gülümsüyorum. peki ben iyi bir okuyucu muyum?
-yani, arada niteliksiz şeyler okuduğun da oluy...
+bi' şeyi okurken tüm karakterlerin bakış açısından durumu anlamaya çalışıyorum. aynı şey filmler için de geçerli. televizyon için de. hayat için de. özet geçersem insan yaşayarak değil de; görerek, hissederek, vicdan yaparak, empati kurarak da yorulabiliyor.
-dur, nereye gidiyorsun?
+odama. biraz daha konuşursam tüm maskelerim düşecek.

-neyin var?
+yanlışlıkla özledim.
-hani geçmişti?
+geçti zaten. sadece... hastalık gibi. ara ara nüksediyor.

-anlamıyorsun, onun kimsesi yok.
+ben herkesi olurdum. hatta her şeyi.
-evet. söylemesi kolay. "olurdun." olabilirdin, şansın vardı. ama olmadın değil mi?
+...

-içmeyi bilmiyorsun.
+bukowski de bilmiyordu. poe ve baudelaire de.
-onlar kim?
+ahah, boşver. bir avuç alkolik.

-insanlar hep üstlerine alınıyorlar. onlar için yapıyorum sanıyorlar. veya intikam için, aşk için, kendimi kanıtlamak için, onun için, bunun için. oysa ben sadece oynuyorum. bir şeyler kuruyorum, kurduklarımı yıkıyorum. sürekli yeni oyunlar üretiyorum. nasıl oyunlar biliyor musu...
+dur bir dakika. ben bilmiyorum ama bilen birini tanıyorum.
- ?
+bak şimdi;

sigara #1

2011-02-02T00:17:00.004+02:00

sabah sigarası; uyanıyorum. hala gece yatağa girdiğim pozisyondayım. -genelde cenin- sağ kolum yok. yani var da; uyuşmuş işte. göz kapaklarımın arasında milimetrik bir boşluk yaratıp odama bakıyorum. çok aydınlık. kuş sesleri bile var. yerimde başka biri olsa, muhtemelen polyannalık yapıp koşarak kahvaltı hazırlardı. (sabahları mutlu uyanan insanların beyni farklı bir kimyasal üretiyor olmalı, onlar seçilmiş insanlar.) ben ise her bir ayağımı yorganın dışına çıkartmak için yaklaşık on beş dakikamı harcıyorum. koridoru geçip, mutfağa ulaşmam bir kadıköy-pendik yolculuğu sayılır. mutfağa ulaştığım an seri hareketlerle bir elim pakete, bir elim çakmağa koşuyor. yak. çek. çok hafif baş dönmesi. ve ta-da! gözlerim normal boyutlarına dönüyor. aydınlık iyi geliyor, hatta kuş seslerini katlanılabilir buluyorum. yine de kahvaltı hazırlamayacağım. kahve varken, polyanna ve hayalleri götümü yiyebilir.

kahve sigarası; kahve dediğimde, umarım aklınıza şöyle bol köpüklü, bakır cezvede pişmiş türk kahvesi gibi fantastik imgeler gelmemiştir. üşengeçgiloğlu soyundan geliyor olmam, beni sıcak su ve nescafe çiftiyle yakınlaştırdı. şeker yok. insanları ikiye ayırmaya adeta bayıldığımız şu günlerde; kahve ve çayı şekerli/şekersiz tüketebilen/tüketemeyen olarak, ay galiba ben dörde ayırdım? zaten gereksizdi. ben cümleyi kuramazken kettledaki su kaynadı bile. bunu, çıkardığı "pıt" sesinden anlıyorum. bulaşık makinesi tıslıyor, çamaşır makinesi de horluyor. kahveden bir yudum alıyorum, acı. -"ya nolacağdı?"- bir sigara yakıyorum, yine acı. ama bu iki efsanevi şey bir araya geldiğinde, beni kahvaltı hazırlayabilecek bir insana çeviriyor; öyle söyleyeyim.

duş sonrası sigarası; banyoyagirmeyisüreklierteleyip, girincesaatlerceçıkmayangillerden olan annemin ve suyunsıcaklığınıaslaayarlayamayıp, hepküfredengillerden babamın genlerini taşıyorum. duş almak hiç bu kadar "keyifli" olmamıştı. ayrıca çıkar çıkmaz gelen ferahlığın etkisiyle, ben kendimi gül gibi hissetmememe rağmen, tüylerim diken diken olmak konusunda ısrarcı. aksine ben o üşümeyle bir anda kat kat giyinip, lahanaya dönüşüyorum. üşengeçgiloğlu soyundan gelişim rafa kalkıyor. bu sefer koridoru uçarak aşıyorum. bir sigara daha. saçlarımdan damlayan sular göletçikler -göletçik ne sevimli.- oluşturuken "ulan kimse bana mis kokulu yarim diye sarılamayacak." düşüncesi dumanlara dönüşüp üstüme siniyor. bir bakıma açığı kapatmak için bana sarılıyor. 15 dakiklağına -"bir gün herkes 15 dakikalığına ünlü olacak."- sabahları peynirli, zeytinli kahvaltı eden bir insan olmak, bu düşüncemle birlikte, geldiği deliğe yenik adımlarla geri dönüyor.

yol sigarası; mahalle baskısı var ama umurumda değil. hava soğuk ama umurumda değil. büyük ihtimalle, müzik dinleyerek yolda yürürken araba çarpması sonucu öleceğim ama umurumda değil. -belki bu biraz umurumda.- insanların işşiz, güçsüz kesimi denizanaları gibi salınıyor. insanların işli -güçlü olduklarını hiç sanmıyorum.- kesimi ise karıncalar gibi zikzaklar çizerek koşuşturuyor. bense bir sigara yakıyorum, yürümelik şarkılarımdan birini açıyorum, mevsimlere göre giyinme kabiliyetim olmadığı için sürekli yediğim "aa manyağa bak." bakışlarına, "aa bu yaşta sigara içiyor." bakışlarını ekleyen insanlara muzipçe sırıtıyorum ve işli olduğum halde salınarak, polyanna'ya içimden bir selam yolluyorum.

escape myself çok güzel bir şarkı.

2011-01-21T18:08:00.004+02:00

merhaba.
yazıya hem "merhaba." diyerek, hem de madde işaretiyle başladığım için kendimi inanılmaz alpay erdem hissediyorum lakin yapacakbirşeyyok.
bazı insanlara gidip; "pardon, cümleleriniz frikik veriyor, bencilliğiniz apaçık." diyesim var.
bazı insanlara da gidip; "pardon, kalbiniz açık kalmış, sevginiz esiyor ve ben çok üşüyorum." diyesim var.
sevgiden korkmam bence çok normal ama bunun konumuzla bir alakası yok.
üçüncü boğaz köprüsü geliyor, ben hala aklımdan geçenler ve ağzımdan çıkanlar arasında birinci köprüyü kuramadım. -bu diyesim var'larla nereye kadar gidebileceğim meçhul.-
19 ocak günü, hayatımda ilk defa bir eyleme katıldım. insanlar ölüyor; insanlık -henüz- ölmemiş.
yine 19 ocak günü, frida kahlo ve diego soyadınıgoogledaaratmayaçoküşeniyorum'un sergisine gittim. pek hoşuma gitmedi. eserlerinden çok, hayatlarının maganizel tarafıyla ilgilendiğim için kendimden utanmıyor değilim.
leman'ın bininci sayısını aldım. nasıl güzel, nasıl komik, nasıl hüzünlü ve bir sürü nasıl daha anlatamam. alın, bir köşede dursun.
tutunamayanlar'ın üstüne hiçbir şey okuyamıyordum, galiba leman beni bu ruh halinden kurtardı.
buraya bir süredir yazmayışımın sebebine gelecek olursak, sosyalleştiğimi belirtmek isterim. -biri vardı, beni sevgimin bile sanal olduğunu söylerek suçlardı, buradan selam olsun.- yaptığım gözlemler sonucunda gerçek hayatın fazlasıyla yorucu, üzücü ve korkunç olduğunu belirtmeyi görev bilirim efendim. klavye hem kalkanım, hem silahım olurken; sesim, mimiklerim ve jestlerim tüm kişiliğimi, ruh halimi ele veriyor; istifa ediyorum.
bitti.
kandırdım.
-dünyanın en yavşak bloggerı olma adaylığımı sürdürerek,- bu sefer gerçekten bitti.
sifonu çekebilirsiniz.

konuyla çok alakalı, anlamlı başlık

2011-01-07T18:30:00.006+02:00

iyi akşamlar (yakşamlar diye okunur.) sayın seyirciler, canımın sıkılmasıyla doğru orantılı olarak yayınladığım, bir haber bültenine daha hoşgeldiniz.

vatandaş endişeli. "bu zirzop ne diyor?" kaygısı tüm evlerde. şimdi kameralarımızı zirzopa çeviriyoruz. sendeyiz zirzop.

teşekkürler mehmetaliikiand. geçtiğimiz günlerde keşfedilen parçalanan oje, piyasada bomba etkisi yarattı. genç marjinaller endişeli. "ya bunu herkes keşfederse?" düşüncesi tüm camiayı sarmış durumda. aynı zamanda ise; ne o öyle yılana benzemişsinciler, allah akıl fikir versinciler, böğk inanmıyorumcularla savaşıyorlar. ortalık karışık sevgili mehmetaliikiand. gelişmeleri aktarmaya devam edeceğiz.

bu çok gerekli konuda, bizi aydınlattığın için teşekkür ederiz zirzop. şimdi kameralarımızı bir mutluluk tablosuna çeviriyoruz. vefakar babanın, kızı için yaptıklarını gördüğünüzde, gözlerinize inanamayacaksınız. *duygulu müzik burada girer.*

küçük psikopat z., vaktinin büyük bir kısmını evde yalnız geçiriyordu. (belki de bu yüzden psikopat oldu.) sıkılıyordu, bunalıyordu, ilgiye aç yavru köpekler gibi koşturuyordu. bunu fark eden baba köpek, yavrusuna bir süpriz yapmaya karar verdi. pek çok sevdiği bir takım nesneleri, yavru köpeğin yatağına sakladı.
yavru köpek ise süprizi görünce "bana aile boyu nutella alırken kendini de düşünüyordun, keşke yalnız bunun için sevseydim seni." yorumunda bulunarak, hem baba köpeğe, hem cemal süreya'ya göndermede bulundu. galiba mutluluk tablosunun içine ettim? iyisi mi, biz yine sende olalım mehmetaliikiand.

bir haberimizi daha, polyanna başlayıp, küçük emrah bitirdiğimiz için gururluyuz sevgili izleyiciler. mikrofonumuzu son olarak, haber bültenimizin kitap bölümünden sorumlu kurduyan kitapçov'a uzatıyoruz.

lafı uzatmaktan çok hoşlanan kişiliğimi bir kenara bırakıp, sadede gelmek istiyorum mehmetaliikiand.

aylak adam; bunu okumadan ölmeyiniz. sevgili baş karakterimiz c.'nin hayata bakış açısı, gerçek aşkı arayışı, bu esnada içip dağıtışı, içmeden dağıtışı, genel olarak o dağılmış hali insanın yüreğine işliyor. aynı zamanda kahkahalar attırıyor. aralara, özenle serpilmiş cümlelerle ise "vay anasını." dedirtiyor.

yabancı; ölmeyiniz bunu okumadan. sevgili baş karakterimiz bay meursault çok değişik bir adam. hayatın içinde lakin insanlara ve onların tutumuna karşı yabancı. düşüncelerini anlatmaya nasıl üşeniyor, nasıl üşeniyor bir bilseniz. zaten bu yüzden ondan bu kadar hoşlanıyorum. "bir heyecan fırtınası" deyip klişeleşemediğim için seviniyorum; 'bence bir' içtenlik fırtınası.

tutunamayanlar; okumadan bunu, ölmeyiniz. yasal olmayan uyarı; okurken ölebilirsiniz. (hem gülmekten, hem ağlamaktan.) sadece bir kitap olduğuna dair şüphelerim var. sanki biri gelmiş, başucumda tüm bunları bana anlatmış gibi samimi. yine aynı biri gelmiş, kafama bir tane geçirmiş gibi gerçekçi. bu sefer farklı biri gelmiş, inanılmaz sarhoşmuş ve ağlıyormuş gibi hazin. aynı zamanda beş yaşında bir çocuk gibi hayalperest. 17 yıllık hayatımda böyle bir şey okumadım dersem, az bile söylemiş olurum.

lafı uzatmaktan çok hoşlanan kişiliğimi bir kenara bırakamadım. sağlık olsun mehmetaliikiand.

böylece bir haber bültenimizin daha sonuna gelmiş bulunuyoruz. hepinizi oğuz atay için, bir dakikalık saygı duruşuna davet edecektim ama vazgeçtim. formalitelerden nefret ediyorum.

dünyanın en yavşak haber bülteni sunucusu olarak, hepinizi soğuktan kızarmış yanak tepeciklerinizden öpüyor ve gidiyorum. "bat dünya bat."

pastel boyaları yemeyiniz.

2010-12-22T19:54:00.005+02:00

merhaba.
uzunca bir süredir buraya bir şey yazmıyorum. hani yazıyorum da, içimi döküp, toplama kısmını size bırakıp, kaçıyorum. ayıp ediyorum. -çünkü bazen hayatınıza biri giriyor, dolduruyor. gittiğinde boşluğu doldurmak zaman alıyor.-

beni unutmadınız değil mi? beni beni. bihterinizi. bu arada gündemden de geri kaldım. dünya orgazm günüymüş. insanoğlu çok garip lan. dünya süt gününü bile anlayabiliyorum ama işte dünya org... NEYSE.

yokluğumda pastel boyayla in a relationship oldum;

çizerin iç dünyasının bir bok anlatmadığı konusunda anlaşalım. dış dünyası dövme yaptırmak için yanıp tutuşuyor. bunun düzgününden istiyorum;

yarın hayatımın ilk topuklu ayakkabıyla dışarı çıkma eylemini gerçekleştireceğim. yıllardır converselerimle evli/mutlu/çocuklu olduğumu düşünürsek, benim için devrim.

NE BİLEYİM.

kendimi aylak adam'daki aylak adam -C.- gibi hissediyorum. aylaklık demişken, bana güzel kitaplar önersenize. evlat olarak benimseyebileceğim, karaterleriyle arkadaş olabileceğim kitaplar istiyorum. çok fazla boş vaktim var.

görünüşte bir şeyler yazmış gibi durduğum ama aslında hiçbir şey yazmadığım bir şeyin? daha sonuna geldik. gerçi bir öykü yazdım; koysam okumaya üşenirsiniz. -ben olsam üşenirdim.- -ben her şeye üşeniyorum.-

bazen insanlar söylenecek her şeyi söylemiş, bana bir şey kalmamış gibi hissediyorum. neden derseniz; " hatırlayarak yaşamak boynumuzun borcu ama ölürdün unutmasan http://fizy.com/#s/1jq3yl "

ölmek için çok gencim.

basit

2010-12-10T17:37:00.003+02:00

-sağ tıklayıp yeni sekmede aç dediğinde büyüyor, hatta okunuyor.-

"mutsuzum ama keyfim yerinde"

2010-11-22T17:53:00.004+02:00

bugün istanbul micheal jackson'ın thriller klibinden çıkmış gibiydi. biri tanrı'ya sigarayı azaltması gerektiğini söylemeli. hiçbirşeyyapmama ödüllerinde favori gösterilen larien beyinütüleyen, hiçbirşeyyazasımgelmiyor ajansından bildirdi. ayrıca tüm bunların hiçbirnedeniyok.

"artık yazdıklarım üstüme oturmuyor."

büyük ev ablukada-evin en güzel yerinde evin (diye değil)
büyük ev ablukada-takıl yani takmıyo belli

günlerimi bu şarkılara tapmak ve sigara içmekle geçiriyorum. amerikan filmlerindeki sorunlu baş karakterlere döndüm. temsili;

siz devam edin, ben kendimi bulup geliyorum.

ohannesburger

2010-10-23T19:41:00.013+03:00

merhaba.
havalar diyorum, çok soğudu değil mi ? (iki haftadır hiçbir şey yazmayan hain bılogırın sayfasına alışma çabaları sonuç verecek mi? AZ SONRA...)
"aaaay canım blogum iki haftadır yazmıyorums yaaağ. ama barzocanla neler olduaaağ bir bilseeen!1!!1! :(" gibi bahanelerim yok. yokluğumda çoafedersiniz bir bok yapmadım.
hala her sabah beş buçukta kalkıp otobüs durağına koşuyorum. daddy cool pisliği bisikletiyle önden gidiyor, "hehehe motor taktırırsan belki yetişirsin şişko KEHKEH." gibi seviyesiz şaklabanlıklar yapıyor.
okulda mandalina yiyorum, uyuyorum, su içiyorum, kitap okuyorum, BAZEN KANTİNE BİLE İNİYORUM.

elbette hayat bu kadar sıkıcı değil. çok şok şeyler oluyor.
bkz; dedeleri gördüm.

şimdi dedeleri ve ıslıkla çalması çok zevkli olan o harika melodiyi bildiğinizi varsayıyorum. duştan sonra iett otobüsüne geçtiler sanırım kehkeh. şey, biliyorsunuz... değil mi?

bkz; kirpi gördüm.

bu bir derece normal. ama kirpiyi okulun bahçesinde görmüş olmam ?! küresel ısınma yüzünden bunların hepsi.

bkz; sanatçı bilgisayar gördüm.

yılların emektarı yarim, bilgisayarım her gün ayrı bir sorun çıkarıyor. en son endişeli halime kıyamadı, desenli çöktü. ctrl alt dlt dedim, f4 dedim dinletemedim.

bkz; küflenmiş çay gördüm.

daddy coolla yaşadığımız bekar hayatı yüzünden ÇOK FAZLA küflenmiş şey gördüm. ama çay?! errörörör.

bkz; tanımlayamadığım bir şey gördüm.

telefon konuşmalarını kısa tutunuz konusunda minibüsçülere hak veriyorum. gerçekten. " tamam canım, tamam, ahah, sen de onlara selam söyle öpüyorum, aa inanmıyorum vallahi mi, ehahe, tamam ben de söylerim, hadi barzocanı öp benim için, aaağ ne diyos..." şeklinde giden manasız konuşmalar beni de katil ediyor.
ama. şimdi. yani. ÖN KOLTUKTA UYUMAK YASAK NEDİR? diğer tüm koltuklarda uyuyabiliyoruz ama ön koltuk yoo adamım orada uyuyamazsın. orası biz havalı madırfakırların yeri, ovyea.

bkz; can sıkıntısından derya baykal'a dönüşen larien beyinütüleyen gördüm.

yapmayayım, etmeyeyim, salon kadını çizgimden kaymayayım diyorum ama ÇOK GÜZELLER LAN. minyatür dikiş makinesinden bahsediyoruz...

son olarak stickman diye çok komikli bir adam var. biliyorsunuz, bilmiyorsanız da artık biliyorsunuz canlarım.
böyle bir yazısı var. benim onun çizimlerine, portakal dilimlerine, tahin pekmezli ekmeklerine olan saplantımı anlatıyor. (onları ele geçireceğim stick... kaçarın yok.)
sonracığıma böyle bir yazısı (çizgisi?) var, SESLİ GÜLDÜM. hatta gülmekten gözlerimdeki musluklar açıldı, daddy cool panik olup " kızım nolur bir de emo olma başımıza..." dedi.
TİTREŞİMLİ GÜLDÜM. hani çok gülersin, durduramazsın, kafan ayrı, çenen ayrı, kolların ayrı oynar, insanlar sara krizi geçirdiğini düşünüp japon balığı gibi bakar ya, İŞTE ÖYLE GÜLDÜM.

haftaya blogumun 1. yaşını kutlayacağız. hepinizi bekliyorum. çay demleyeceğim, vallayi billayi küfsüz olacak.
"öpüyorum canım, tamam haftaya görüşürüz, ahah peki canım, sen de, hadi kendinize iyi bakın. aaa ne inanmıy..."

fotoğraflar yine konuşuyor.

2010-10-08T20:08:00.010+03:00

sütlü kahve, battaniye, çorap, filmler, ıslak saçlar, tüylü terlikler, kazaklar, pencere kenarında okunan kitaplar, yağmurun ve şarkıların birbirine karışan melodileri ve sigara, bana romantizm akımına geçmem için çığlıklar atıyor. realizm ise, oluşan göletlerden birinden atlamaya çalışırken içine düşmem, 'dona kadar ıslanmak' deyimini yaşamam, boğulma tehlikesi geçirmem konusunda ısrarcı.
en iyisi biz yine susalım.

( bir insana alınacak en iyi hediyelerden birinin penguen veya uykusuz aboneliği olduğunu düşünüyorum.)

( bahsedip durduğum daddy cool keltoşu bu işte. genetik benzerliğimiz sıfırın altında beş derece. )

( bu da, önceki hayatında, fotoğraf makinesini icat eden adam olduğuna inandığım kuzenim. genetik benzerliğimiz yine sıfırın altında beş derece. )

sonbahar, mevsimlerin en güzelisin.
seninle uzaklara kaçmak, çoluk çocuğa karışmak istiyorum.

başlık bulamadım, fötr şapkamı versem ?

2010-10-01T16:30:00.008+03:00

" you can't hide your head in the clouds forever. " (çok harika bir şarkıyım. beni dinleyin.)

geleneksel okullar açıldı lanet. depresyonunda yine birlikteyiz canlarım. yaz günlerinde 12'de uyanmaya söylenen ben, her gün beş buçukta kalkıp yollara düşüyorum. camiden dönen amcalar da olmasa, sadece sokak köpekleri ve ben kalacağız.
( BU NE BOHEM, BU NE ARABESK YAHU ? KENDİNE GEL KIZAĞM. )

ehm. okul neye benziyor biliyor musunuz, tüm gün aç kalıp, son paranla kendine yiyecek bir şey aldığında, içinden çıkan kıla benziyor. mimar sinan... eğer beni almazsan... YAKARIM BU GEZEGENİ.

okulun bu kadar boktan olmasında, tüm gün, popom zamklanmışcasına kitap okumamın, mandalina yememin, su içmemin ve başka hiçbir şey yapmamamın etkisi de var tabi.

-buyrun 112?
+ ACİL DURUM. insanlarla nasıl iletişim kurulacağını unuttum. KOŞUN.

asosyal hayatımın bana kattığı iki şey var. magnolia diye bir film. 3 saat sürüyor. bitmeyen film yapmışlar lan diyorsunuz. ama değiyor, vallahi değiyor. sonra varolmanın dayanılmaz hafifliği diye bir kitap. bitmeyen kitap yapmışlar lan diyorsunuz. ama değiyor, vallahi değiyor. YO, HAYIR. kendimi tekrarladığımı da nereden çıkardınız.

- merhaba. ben bu malın zenit'i. bana film taktırdığından beri önüne gelen her şeyi çekiyor. model olarak kullanacak arkadaşları olmadığı için zamanlayıcımla kendini bile çekti. BÖYLE DE REZİL EDERİM SENİ. ha ha.

- selamınaleyküm. biz bu tembelin test kitaplarıyız. anadolu lisesi kazandım rahatlığıyla, üç yıldır bize elini bile sürmedi. kaltak. barajı geçemediğinde ona kıçımızla güleceğiz. ha ha. bi dakka lan. bizim kıçımız yok?!

- helloğ. biz bu üşengeçin çizimleri. haftalardır eline kalem almadı. mimar sinan'a giremediğinde kesin bizi yakacak. çok korkuyoruz. oje sürmeye zaman buluyor ama çizmeye zaman bulamıyor. yavşak. SENİ SEVMİYORUZ.

- selam. biz bu obezin yeşil çaylarıyız. puding, çikolata, içinde glikoz olan ne varsa bulup, yiyor. tartıya çıkıp, gördüğü sayıya japon balığı bakışları atıyor. sonra türkiyenin su, yeşil çay, elma sirkesi ve limon stoklarını tüketiyor. güzelim, sana söylememiz gerek bir şey var, KENDİNİ KANDIRIYORSUN. biz hiçbir işe yaramıyoruz. eheh.

eşyalarımın ağzından kendimle konuşacak derece psikopatlaşmamda, babamın bisikletinin üzerime düşmesi, babamın kıyamet kopuyormuşçasına " Bİ ŞEY OLDU MU ? " diye bağırması, benim acı içinde " yok iyiyim. " demem, babamın " bisikletten bahsediyordum. " demesi büyük bir rol oynuyor.

günün 2. çok harika şarkısı benim için geliyor ; save me.

uykum kaçtı, kovalamaya üşeniyorum.

2010-09-16T21:08:00.003+03:00

ağlamak istiyorum.

80 dakikalık derslerden ve en uzun teneffüsün 10 dakika olmasından bahsediyorum.
" aa. öyle deme kızım, bak bitince liseyi çok özliyeceğn. "
" lise arkadaşlıkları başkadır hem. ehiöhi. "
" en azından birde başlıyor, uyursun işte, kutup ayım (!) benim. "

bazen küfretmemek gerçekten çok zor oluyor.
ehm. okulun bitmesini dört gözle beklediğimi söylemiş miydim ?

günlerdir uyuyamıyorum. önce film izleyeyim dedim.

ps. i love you ; fazla romantiksin. haydi yüzleşelim. bu dünyada öldükten sonra karısının eline geçecek mektupları ve onların tarihlerini planlamayı bırak, nefes alıyorken bile karısına mektup yazacak kocalar yok. duygusal hatunları kandırabilirsin ama bana işlemez adamım. senden hoşlanmadım.

marie antoinette ; hala " ekmek bulamıyorlarsa, pasta yesinler. " dedin mi bilmiyorum. kıyafetlerin çok güzeldi, kaltak. ayrıca kocanla cinsel sorunlar yaşadığını artık tüm dünya biliyor. hehe. karma güzelim, öyle fışır fışır kıyafetlerle gezinmeyecektin.

başka dilde aşk ; izlediğim en güzel türk filmlerinden biriydi. biz konuşarak anlaşamıyoruz, adamlar konuşmadan anlaşabiliyor. yoo, kıskanmak mı ? kesinlikle iftira.

olmadı. fotoğraf çekeyim, sıkılır sızarım dedim.

o da yetmeyince kitap okuyayım, gözlerim isyan edip, beni uyumaya zorlasınlar istedim.

çavdar tarlasında çocuklar ; böyle söyleyince insan pastoral bir şeyler bekliyor ama alakası yok. liseli ergenin delirişi. ismini hatırlamadığım kitabın ana karakteri de okulunu hiç sevmiyor. sen sonumuzu benzetme yearappim. çok çabuk bittin, üzülüyorum.

şeytan ; bir adam var, karısını aldatmamak için uğraşıyor. olay bundan ibaret. aşk-ı memnu görmüş bir ülkenin ferdi olarak, seni yavan buldum. affet.

alaycı kuş ; açlık oyunları serisinden bahsetmiştim, hatırlıyorsunuzdur. hatırlıyorsunuz, değil mi ? neyse. böyle acayip heyecanlı, elinize alınca bırakamıyorsunuz, otobüste ineceğiniz durağı kaçırıp küfrediyorsunuz, çişinizi tutuyorsunuz. - asla, kitapların arkasına "İnanılmaz sürükleyici!" "Baştan çıkarıcı bir macera!" yazan tiplerden olamayacağım. -

ve hala uyuyamıyorum.
evcilik oyunu bitti, doktorlar bitti, yemekteyiz yeniden başladı. lanet uykum kuytu köşelerde saklanmaya devam ediyor. geceleri kendimi teletext gibi hissediyorum.
bir zamanlar teletextler vardı.
okulların açılmasına 3 gün kaldı.
dün, annem bana " kıçınla oturma. " dedi.
cümleyi algılamaya çalışırken geri kalan beyin hücrelerimi de kaybettik.
okulların açılmasına 3 gün kaldığını söylemiş miydim ?

adios amigos. larien kaçar. ♥

rengarenk

2010-09-01T15:32:00.005+03:00

bu güzel ve yağmurlu eylül gününden yaklaşık üç hafta önce, taksimden eve, gece 1 de dönmek gibi bir hata yaptım. - alkol oranım yüksek seviyelerdeydi. eheh. -
aynı gece sabaha kadar internetteydim. - adsız internetkoliklere katılmayı düşünüyorum.-
sabah uyandığımda, behlül sinir krizi geçiren babam, emektar leptobumu ve modemi götürmüştü.
akşam eve geldiğinde " sabaha kadar televizyon izlersen televizyonu, kitap okursan kitaplarını, resim çizersen evdeki tüm kağıt ve kalemleri götürürüm. " dedi. - içine adolf hitler kaçmıştı. -
sonuç olarak, erken yatmak, düzenli bir hayat yaşamak, sosyalleşmek zorunda kaldım.

- ortaokul arkadaşlarımla ( aslında sadece bir kişi. ) buluştuk. öyle bir sosyallik. -

bu acıya dayanamayıp evi terk ettim.

yalan söyledim. ailesi tüm dünyayı gezmiş arkadaşım özge'nin ailesi yine yurtdışına çıktı. onunla kaldım.
iki ergen, boş bir ev, çılgın partiler dememi bekliyorsunuz, biliyorum. ama biz gündüzleri uyuyup, geceleri evcilik oyunu izledik. ZOR ZAMANLARDI.

haliyle oturup blog yazacak, sizin yazdıklarınızı okuyacak zamanım olmadı. o arada sevgili melis ve french beni mimlemiş.

french'in miminde çocukluğumuzu anlatıyormuşuz. ben ve şişe dibi camlı gözlüklerim, çocukken herkese evlenme teklif ederdik. en son anasınıfında bir çocuğu tenhada kıstırıp, " ehiöhi, bilmemkim, benimle evlenir miseeen ? "dedim. sonra o lanet bilmemkim ağlayarak beni öğretmene şikayet etti. ZOR ZAMANLARDI. o yüzden bu mimi es geçiyorum.

melis'in mimi ise pek bi yapılası, haydi hep beraber yapalım.

1. lakabım var. larien işte. lari diyen oluyor, leryın diyen oluyor. onun dışında ailesi dünyayı gezmiş arkadaşım özge bana zeplin der. insanlığın geri kalanı da aptal sarışın. HER SARIŞIN APTAL DEĞİLDİR BEYLER. ona göre.

2. son zamanlarda dilime dolanan şarkı - utanç burada yaşıyor. - biz hep rengarengarenk.

3. bu soruda en son kime/neye aşık oldun denmiş. aşk o kadar basit bir duygu değil, çok ayıpladım. ama kaan'a/kız kulesine aşık olduğum doğrudur.

4. en son okuduğum kitap serseri standartları sempozyumu, bol betimlemeli, beyin bırakmıyor. en son izlediğim film barda, fazla şiddet içeriyor, sevmedim.

5. son zamanlarda en çok özlediğim şeyler kaan, ortaokul yıllarım ve internet. bir de hırka giymeyi çok özlemiştim, o bugün geçti.

6. bir günlüğüne ünlü biri olabilsem, kat von d olur, bol bol dövme yapardım.

7. yarın sabahki ilk planım ucuza fotoğraf basan bir yer bulmak.

8. en sevdiğim huyum insanları güldürebilmem.

9. şu anki bölümümde olmasam - züppe bir anadolu lisesinin, eşit ağırlık sınıfı - şöyle iyisinden bir güzel sanatlar lisesinde olmak isterdim.

10. yazar burada en sevdiğimiz üç blogu sormuş. ben ise ona neden üç olduğunu sormak istiyorum. kararsızımdır, seçemem. anlayış.

kıssadan hisse - uzun uzun yazıp, kıssadan hisse diyen manyak ben değilim. hayır. - bir daha ne zaman internet bulup yazabilirim belli değil canlarım. kendinize iyi bakın. yazmaya devam edin. parmaklarınız çalışsın.

ben ve gribim buraları terk edip, ballı limonlu ıhlamur komasına girmeye gidiyoruz. bol mikroplu öpücükler.

meteor yağmuru & kayıt yağmuru.

2010-08-12T20:20:00.007+03:00

hayır, benden beklediğiniz üzere " kıyamet gelse de kopsak. kehkeh. " esprisini yapmayacağım.
" yıldız olsam ilk sana kayardım ehihöhi. " de demeyeceğim.
akşam onbir civarı, soğuk içeçeklerinizi alıp, kuzeydoğu yönüne dönmenizi rica edeceğim. yıldız kayarken dilek tutmak da bir nevi milli piyango, size de çıkabilir. ona göre.

tanrının dünyayı fırında unuttuğuna inandığım şu sıcak yaz günlerinde çok tuhaf şeyler oluyor.

mesela ben. " hava ayakkabı giymek için çok sıcak. " diye, şıpıdık terliklerime tüm gün kadıköyde gezebiliyorum.
mesela annem. " hava saç uzatmak için çok sıcak. " diye, elinde ayşe arman saç modeli fotoğraflarıyla (!) kuaföre gidebiliyor.
mesela babam. " hava yatakta uyumak için çok sıcak. " diye, 1 metrekarelik balkonumuzda -sırtüstü uzandığımda ayaklarım salona taşıyor. boyum bir atmış. veya bir altmış. siz düşünün.- uyuyabiliyor.

arkadaşım deniz, orhan gencebay'ı alnından öptü.

sonra suratına bakıp " namusumsun! " dedi.
deniz'in parmaklarının, balkonumuzdan uzun olduğu bir dünyada yaşıyoruz.

atölyede ise, birbirimizden habersiz pembe oje sürüp geldiğimiz bir dünya var.
ve dördümüz de pembeden nefret ediyoruz.

hangi elin benim olduğunu doğru tahmin eden ilk kişiye, çok güzel şarkılar yollayacağım.

bilgisayarda fotoğraf ararken komikli msn konuşması buldum. taa ne zamandan kalma.

SICAK YAZ GECELERİNDE ÇOK SIKILIYORUM, anlıyorsunuz değil mi ?

bu da benim yüzüncü blog kaydımdı. şöyle daha havalı bir şeyler, " hepinizi çok seviyorum cnmsss. " tarzı şeyler yazmak isterdim. " yüzüncü kaydımı da girdim yeğen. " diyip, bir rakı açmak isterdim.
kadıköy'de 'bir büyüğe danış' yazılı, rakı fotoğrafı baskılı tişörtü gördüğümden beri, aramıza yollar, yabancı kollar girdi.

laubaliliği bir kenara bırakırsak, yaklaşık bir senedir buraya hebelehübele yazıyorum, siz de okuyorsunuz. üşenmeyip bir de yorum yapıyorsunuz. çok mutlu oluyorum lan. vallahi. gerçek hayatta bulamadığım 'kardeş türküler ortamı'nı burada buluyorum. teşekkürler.

blogumu gündüz kuşağı kadın programlarına çevirip, gözlerim dolmadan önce yavşaklığı kesiyorum ve meteor yağmuru izlemeye gidiyorum.

sevgilerimle,
küçük bılogır larien.

beyin bedava.

2010-07-31T20:08:00.005+03:00

yaklaşık bir hafta önce, akşam dokuz suları, çişsel sorunlar yaşan bir kız simit sarayına giriyor. amacı kasiyere " pardon tuvaletinizi kullanabilir miyim ? " diye sormak.
yaşadığı baskı sonucu panikleyip ; " PARDON. KLOZET NEREDE ? " diye bağırıyor. kasiyer ve simit yiyen yurdum insanı şoke oluyor.

büyük zorluklar içerisinde çişsel sorunlarını halleden kızımız evine varıyor. babası bardak istiyor. " şimdi bu adam kupa mı istedi su bardağı mı ? su bardağıysa küçük mü istedi, büyük mü ? " diye düşünen kızımız, yine panik olup " neli bardak ? " diyor.

yaptığı aptallıklardan çok utanan kızımız duşa giriyor. inanılmaz doğal bir biçimde diş macununu alıp eline sıkıyor, sonra saçlarına sürüp köpürtmeye başlıyor. " benim şampuanım meyveli değildi, niye böyle kokuyor lan bu ? " diye düşünen kızımız ne yaptığının farkına varıp kendine gülmeye başlıyor.

durumdan işkillenen baba ise, bakırköy ruh ve sinir hastalıkları merkezini arayıp olayı yetkililere bildiriyor.
bunları hastahanedeki odamdan yazıyorum.

şaka bir yana, sanırım beynimi kaybettim.

d&r da bunu görünce ise kendimi kaybettim. sonunda 3 liraya orjinal eternal sunshine of spotless mind alıp, her ergen genç kızın hayalini gerçekleştirdim.

ama buraya asıl geliş amacım bunlardan bahsetmek değildi canlarım. son günlerde televizyon izlemek durumunda -zorunda- kaldım. özellikle yarışma programları beni hayrete düşürdü.

survivor ; ben tüm o gossip girl sezonlarını boşuna izlemiş, kitaplarını ise boşuna okumuşum. o nasıl bir dedikodu yapmak, birbirinin ardından çukur kazmak, entrika planlamaktır. olay doğa koşullarıyla mücadeleden çıkıp küçük sırlara dönmüş.

yemekteyiz ; tüm marjinal kişiliğimi yerle bir etmek pahasına, yemekteyiz izlediğimi itiraf ediyorum. " ay menüsü çok güzeldi, canım nasıl misafirperver, bonfilesine bayıldım. " deyip üç puan veren tipler var. ama entrika konusunda survivorla yarışamazsınız canlarım, affedin.
en çok üzüldüğüm şey ise, ben gecenin bir yarısı açlıktan elma kemirirken, çıtıpıtı hatunların güzelim yemekleri " ay bunun tuzu yok, ben dolma sevmemkieee " diye tabaklarında bırakması. 18 olduğumda ilk işim yemekteyize katılıp, önüme konan her şeyi bir güzel yemek olacak.

evcilik oyunu ; formatı konusunda şüpheler yaşadığım bu yarışmada yapaylık şelale misali akıyor. kavgaları izlemek fazlasıyla eğlenceli, yattığım yerden " EHİÖHİ " diye gülüyorum. mıçmıç hareketlere girdiklerinde ise aklıma " lan bunlar aynı evde yaşıyorlar, geceleri sevişiyorlar mıdır ? " sorusu geliyor. bana aptal sarışın diyen arkadaşlarımı kendi'ye havale edip, kanalı değiştiriyorum.

dört düğün bir balayı ; KORKUNÇ. dünyanın en çirkin kadınlarının, profesyonel makyaj ve kuaför dokunuşlarıyla taş hatunlara dönüşümü inananılmaz. bu yarışmadan çıkaracağımız sonuç ise ; beyler, yıkamadan almayın.

bir sıkıcı yaz gecesini daha böylece atlattık. şimdi beynimi geri kazanmak adına kitap okumaya gidiyor, hepinizi ter kokulu yanaklarınızdan öpüyorum.

havalar diyorum, çok ısındı.

2010-07-20T21:25:00.008+03:00

merhaba.
merhaba demeyi hala çok seviyorum.
sevmediğim şey ise, sigara paketlerinin üzerindeki kafam kadar fotoğraflar.
bugüne dek ne " hayatım, sigara cinsel performansı etkiliyormuş, bak şu çifte, ya öyle olursak ? " diyen birine, ne de " OLM. sigara bağımlılık yapıyörmüş. bak şu herife, başlamayak lan. " diyen birine rastladım.
sinirlerimin bozulduğuyla kaldım.

sonra annesinin adı can sıkıntısı olan yaratıcılıkla karşılaştık. beraber biraz zaman geçirdik. ortaya bu çıktı.

dün bu paketi köpek kaptı. bulanların haber vermesi önemle rica olunur.

tüm yazımı atölyede geçiriyorum. arada eğlenceli şeyler oluyor. mesela geçen gün biri civciv getirdi. ( daha önce kedi yavrusu, martı filan getirmişlerdi. aslında bizim atölye petshop. N'ABER YA ? )

bazı çılgınlar civcivin tırnaklarını yeşile boyadı. genelde benim tırnaklarımı boyuyorlar. bedava manikür. çok güzel lan.
bu gün isimsiz civcivin öldüğü haberini aldık. onu anmak için köy hayatı resmi çizdik.
ATÖLYEMİ ÇOK SEVİYORUM.

buradan internetimi sınırsız yapan anneme teşekkür etmek istiyorum. birazdan gidip, ilk indirdiğim filmi izleyeceğim. TEŞEKKÜRLER TÜRKİYE.

( not ; hadi bana film önerin, indireyim. )

bugün orjinal film aldım. hayatımdaki ironi beni öldürecek.

Yann'ıyorum.

2010-07-12T10:57:00.019+03:00

merhaba çocuklar, birazdan sizleri, Yann Tiersen konserine gelmediğinize pişman edeceğim. mendillerinizi hazırlayın ve kaçırdığınız şeyleri görmeye hazır olun.

bu kıza doğum günü hediyesi olarak Yann bileti almıştım, arkadaşım olmak istiyorsanız, mailimi biliyorsunuz.

Yann için saçlarını fönlerken marilyn monroe - veya seda sayan - triplerine giren bulgar kızımız.

otobüs beklerken sıkılıyor musunuz ? bizi arayın, hemen gelelim, bekleyişiniz eğlenceli hale gelsin.

karşılaşacağımız kuyruktan habersiz, mutlu mesut ilerliyoruz.

maçka küçükçiftlik parka gelmiş bulunuyoruz. bir bu kadar - hatta daha fazla - kuyruk da arkamızda vardı.

konser alanı 'marjinal' kızlarımız ve oğlanlarımızla doluydu. bana " ehiöhi entel. " diyen herkes bu manzarayı görüp utandı, ağladı.

bu karede sevgili kızımız, ezilme korkusuyla popcorn yiyor.

10 liralık votka-kola karışımı içen kızımız ise, bana seksi pozlar veriyor.

şey, ben sahneye bu kadar yakındım işte. EHEH. en önde oturan vip insanlar ; sizi kınıyorum ve size laflar hazırladım.

üç saat boyunca böyle surat ifadeleriyle oturup, bekledik. ama değdi çocuklar, DEĞDİ. neyse, o kısma birazdan geleceğiz.

tam ben sıkılıp içimdeki zombiyi özgür bırakmışken, Yann tam saatinde sahneye çıktı. ve showtime.

insanlar onu sadece amelie ve goodbye leninin film müzikleriyle tanıdığı için, yavrum Yann tepkiliydi. " amelieöö " diye bağıran insanlar, eline kemanı aldığı anda sustular.

şarkı bittiğinde, sessizlik anını yakalayan iki tip " la parapluie " diye bağırdı, Yann mikrofana gelip " what the fuck ? " dedi. herkes güldü. ama sonra kırmayıp şarkının bir kaç dakikasını çaldı.

ismi " fuck me " olan bir şarkısını, o kadar içten söyledi ki, " eğer fransada doğmuş olsaydım ve tanışmış olsaydık Yann, eğer ... " dedim. - aslında seve seve groupiesi olurum, çaktırmıyorum. -

konserin ortalarına doğru meraklanıp, dünya kupası finalinin sonucunu sordu. yine arkalardan birileri " zeroğ zeroğ, no gol " diye bağırdı. yurdum insanını bazen çok seviyorum.

konser boyunca neredeyse her enstrümanı çaldı. gitar, ukulele, flüt, org demedi. oradan oraya koştu.

konser boyunca eline akordiyon almadı, beni kalbimden yaraladı.
iki kere goodbye dedi ve geri geldi. ikinci gelişinde elinde sigarası ve birasıyla çıktı, benim küçük asi fransızım.
üçüncü kez çıkması için az ıslık çalmadım. hatta o kadar çok bağırdım ki insanlar dönüp dönüp bana baktı.
sonunda yenilgiyi kabul edip, hüzünlü ama mutlu bir şekilde konser alanını terk ettik.

sevgili güzelpopoluyann,
bir daha arayı bu kadar açma,
sık sık gel,
bir dahaki gelişinde mükemmel fotoğraflarını çekmek için para biriktirmeye şimdiden başladım, benimle evlen.
sevgiler.

not : eğer benim gibi Yann sapığıysanız, buradan bizzat çektiğim videoyu izleyebilir, mest olabilirsiniz.

isterdim

2010-07-07T22:08:00.000+03:00

biri bana kötü bir şey söylediğinde,
woody allen gibi zekice laf sokabilmek isterdim.

yazı yazasım geldiğinde,
jean luc godard gibi çılgın ve umursamaz olmak isterdim.

resim çizdiğimde,
stanley kubrick gibi tüm detaylarla ilgilenmek isterdim.

sinirlendiğimde,
tarantino gibi ortalığın amına koyabilmek isterdim.

tek yapabildiğim ise tim burton gibi sevebilmek.
ürkek, tuhaf ve yalnız.

şimdi, dağılabilirsiniz.

bekar hayatı

2010-07-05T22:00:00.004+03:00

babam evi terk etti.
önemli eşyalarını sırt çantasına atıp, izniğe gitti.
elbette sadece tatil amaçlı. ama terk etti dediğimde daha karizmatik duruyor.

odamda 'yalnızlığa bağlı yastık artışı sendromu' görülüyor.
ben ise " ahey ahey, ev bana kaldı. " diye geziniyorum.

eğer çılgın bir çocuk olsaydım, tüm arkadaşlarımı eve toplayıp parti yapardım.
ama elimizde tecrübeyle sabit bir reaksiyon var ;

boş ev + bir avuç ergen = alkol + bir avuç kusan ergen.

teşekkürler, ben almayayım.

bir günü aradan çıkartmak için, hannah montana ve miley cyrus hayranı kuzenime gittim.
ikisi aynı kişi dedim. çocuk resmen yıkıldı.

- zeynep abla ?
+ efendim canım ?
- en çok hangi arkadaşını seviyorsun ?
+ ümmügülsümaniyeyi seviyorum.
- adı ne ?
+ ümmügülsümaniye dedim ya ?!
- ehiöhi pardon.

+ eda, aşk-ı memnu izliyordun sen di mi ?
- evet, hatta feysbukta beren saa...
+ tamam, onu kim yazmıştı söyle bakayım ?
- ııı, şey, halit ziyagil
+ * gülme efektleri buradaydı. *

11 temmuzda Yann Tiersen konseri var. ehem, şey, BİLETLERİ ALDIM.
ama görmemişin bileti olmuş demeyin diye fotoğrafını koymadım.

12 temmuzda, ehem, şey, TATİLE GİDİYORUM.
eski ben götüm, göbeğim derdine düşerdi.
ama yeni ben her sabah uyanıp yürüyüş yapmayı planlıyor. hatta yanında diyet yapacakmış. eski benle birlikte, yeni bene çok gülüyoruz.
hayır, şizofren değiliz.

kuzenimle takıldığım zaman diliminde aşırı pet society, farmville, bebek giydirme oyunları yüklemesi yaşadım.
gidip biraz kitap okumak, film izlemek, boş evde bangır bangır müzik dinlemek lazım.

Yann, bekle beni bebeğim.
ayvalık, sen de bekle beni bebeğim.

ben büyüyünce katil olacağım

2010-06-30T22:12:00.006+03:00

merhaba çocuklar.
artık ben bir katilim.
az önce ellerimi kullanarak bir sivrisineği havada öldürdüm.
sonra elime yapıştı, pis eklembacaklı.
kendimden iğrendim. ergen kız iğrenmesi çığlığı attım " EYUUUUUW " diye.
ama kimse duymadı.
çünkü bu lanet olasıca evde sürekli yalnızım.

siz de evlerinizdeki sivrisineklerin ölmesini istiyorsanız, mail adresimi biliyorsunuz.
hem insan yüzü görmüş olurum.

telefonum öldü.
yıllardır okul merdivenlerinden uçan, su birikintilerine düşen, kopyalarıma ev sahipliği yapan o yüce varlık öldü.
bihter ziyagilin cenazesinin yanında sönük kaldı. kimse umursamadı.
üzüldüm.

en çok üzüldüğüm şey ise, t9 da bine yakın kelime girmiştim.
HEPSİ GİTTİ.
bunun acısını sivrisineklerden çıkarıyorum.

SİVRİSİNEKLERDEN NEFRET EDİYORUM.

ehe. neyse.
babamın havalı lg telefonunu hacıladım.
adamın ruhu duymadı lan.
beni kaçırsalar, uyuyorum sanar, 1 hafta sonra farkeder.
CİDDİYİM.

ben hala barbieli yatak örtüsü kullanıyorum.
bunu kimse bilmiyordu.
artık herkes biliyor.
veya bilmiyor.
OKUYOR MUSUNUZ LAN HALA ( a'lar şapkalı ) BURAYI ?

küçük kuzenimi facebooka ekledim.
" eda likes hannah montana and miley cyrus " gördüm.
BU GENÇLİK NEREYE GİDİYOR ?

geçen gün canım sıkıldı kıyafet çizdim.
halbuki ben grafik okumak istiyorum.

bu yazının ana fikri ; kahrolsun sivrisinekler, deliksiz uykuya özgürlük.

canım diyorum çocuklar, ÇOK sıkılıyor.

biz heybeli'de her gece -bol fotoğraflı blog yazısı kaçbilmiyorum-

2010-06-24T19:59:00.010+03:00

sizleri " aşk-ı memnunun finali varmış olooom " modundan çıkarıp kınalı adaya davet ediyorum.
hayır, sonunu hepimiz biliyoruz, kaşar bihter, cehennemde erimiş kaşar oluyor.
neyin heyecanı bu ?

sonradan gelen not : DAYANAMADIM. izledim.

behlülün siyah (!) saçına sakalına, o çok duygusal sahnede behlül kaçar aşkım diyişine altıma işeyinceye kadar güldüm.

teşekkürler aşk-ı memnu.

bana fesat, pis sapık, aa ne biçim genç kızsın - ayrıca genç kız nedir lan - diyebilirsiniz.
ama sevgili ido, siz vapurlarınıza lüften denizlerimize attırmayın yazarsanız ben acımam, çekerim.

bu fotoğrafta, ağzını ne kadar açabileceğini ve en fazla kaç dişini gösterebileceğini deneyen iki - genç kız demeye utanıyorum. hem sevmiyorum da. - yaşam formunu görüyoruz.

kınalı ada'ya gittiğimiz halde, başlığı neden biz heybelide her gece şeklinde attığım hakkında hiçbir fikrim yok.
bu cümle de hayatımda kurduğum en uzun cümle olarak blogger tarihine geçsin.

sizleri kınalı ada'nın bol yosunlu deniziyle tanıştırayım çocuklar.
merhaba ben kınalı ada'nın bol yosunlu denizi.
bunları yazan manyak bana bol yosunlu diyor ama sonra bana bacaklarını soktu.
ironik kaltak. HA HA.

burada gördüğümüz üç genç ise, benim 2 yıl önce sarhoşken aklımdan kalanlarla yolu bulmaya çalışıyor.
türk ergeni şüphe içinde.
acaba o harika yeri bulabilecek miyiz, yoksa bu delinin bizi yürüttüğüyle mi kalacağız ?

ve evet!
hayal meyal bilgilerime dayanarakta olsa bulduk.
alkışları duymak istiyorum.
teşekkürler, sağolun. - bunları yazarken kendimi şizofren gibi hissettiğimi inkar edemeyeceğim. -

mekan bulununca 3 saat çişini tutmuş da yapmış gibi rahatlayan gencimiz keyif yaparken.

sonrasında ise asıl geliş amacımızı gerçekleştiriyoruz.
tüm dişlerini göstermeye çalışan kızı hatırlıyorsunuz değil mi ?
o benim 1999 senesinden beri arkadaşım.
ve bugün onun doğum günü.
o pastayı da ellerimizle yaptık.
iyi ki doğdun şekerim.

tüm amacım sizin için marmara denizinin sıcaklığını test etmekti.
gerçekten.
yoksa deniz gördüğümde girmeden duramadığım filan külliyen yalan.

marmara denizinin sıcaklığını test ederken bu zavallı yavrucağı da sürükledim. sırılsıklam oldu.
özür dilerim göksel, beni affet.

dalga fotoğrafı çekmek isterken, gördüğünüz üzere ben ve makinem de sırılsıklam olduk.
yeni en iyi arkadaşım kınalı ada'nın yosunlu denizi.

o tuzlu, yapış yapış halime saldıran sinekleri kınıyor, insafınız yok mu demek istiyorum.

ben kendi çapımda eğlenirken sıkılan gencimiz kendini dağlara, bayırlara vurdu.

sıkılan diğer iki gencimiz ise, şişe kapakları, taşlar ve gazeteyle 'doğal tavla' üretti.
bir de üstüne oynadı.

dönüş yolunda mavi çiçek gördük.
mavi çiçek mi olur lan.

işte istanbul dediğimiz şey de bu.
bir avuç deniz, dağ ve bina.

bir gezelim görelim bölümünün daha sonuna geldik.
kaslarımın isyanına boyun eğip, yatağım ve kitabımla samimi dakikalar yaşayacağım.
öpücükler.

kaltaklar.

2010-06-17T19:29:00.006+03:00

merhaba.
merhaba demeyi çok seviyorum.
şimdi sizlere çok önemli bir şey söyleyeceğim.

OĞLUM SİZE N'OLUYOR ?
buraya hiçbir şey yazmıyorsunuz, hepiniz tumblr'a geçiş yapıyorsunuz filan.
çok üzülüyorum.
blogger bizim evimiz, yerimiz, yurdumuz, kış günlerinde kalkmaya kıyamadığımız sıcak yatağımız, yaz günlerinde klimalı odamız, klozette okunan dergimiz. ( hepiniz en az bir kere yaptınız, inkar etmeyin. )
yapmayın böyle şeyler evladım, kalbime inecek yakında.

huzur içinde çemkirdiğime göre, günlük hayata dönebiliriz.
okul pratikte bitti, teoride yarın bitiyor.
herkes gelip " ayyy, yavrukuşum karnen nasılll ? " diyecek.
ben de " SİZE NE BE KOCA KARILAR. " diye çığlık atacağım.

yalan söyledim.
suratıma mona lisa gülümsememi yerleştirip " matematiğim bir, diğer tüm notlarım dört ve beş, hı hı, evet. " diyeceğim.
" aaaa, matematiğin bir mi ? inanmıyoraaaaam. " diyecekler.
çantamdan silahımı çıkartıp hepsini öldüreceğim ve " GO TO HELL BITCHES. " diyeceğim.

yine yalan söyledim.
suratıma john lennon gülümsememi yerleştirip " ehe. kader. peace out bro. " diyeceğim.
peace out bro kısmını abartmış olabilirim.

SIKILDIM, ANLIYOR MUSUNUZ ?

şey, geçen gün hazal ile harika bir liste yaptık.
hadi onunla tanışın.

mantı, balık ekmek kısmını gerçekleştirdik.
şimdi ağlayan obezler olarak diyet kısmındayız.

' İsveçli bilim adamlarının yaptığı araştırmaya göre, her dişi hayatında en az 23 kez diyete giriyor ve her dişi en az 20 kez bu diyeti bozuyor. Norveçli balıkçılar da yumuşak elleriyle birlikte bu açıklamaya katılıyor. Sallamasyon Haber Ajansı'ndan sevgilerle. '

yiyip yiyip kilo almayan kızların nesli tükenmedikçe, diyet çilesi bitmeyecek.

sonra yine hazal ile, chatroulette sitesinde sanat yaptık.

işte böylece bir bölümün daha sonuna geldik çocuklar.

DİZİNİN SON 10 SANİYESİ İÇİN KOYULAN 15 DAKİKALIK REKLAM ARASI GİBİ SİNİR BOZUCU OLMAYI BIRAKALIM.
ve buraya daha çok yazalım.

yapımda ve yayında emeği geçen herkese çok teşekkürler.
öptüm.

y-az.

2010-06-10T20:15:00.006+03:00

bilirsiniz, biz gençler sorunlarımızı acımaz, iletiriz.
ha cbabdullah'ın ülkeyi kurtarmak gibi daha önemli işleri varsa, bilemem.

okul bitti lan !
bitti.
bitti.
bitti.
bitti.
bitti.
bitti.
bitti.

sonuncusu biraz anlamsız oldu, ama bitti işte.
yazın bu ibneleri özleyebilitem var.

ama en çok özleyeceğim şey, edayla mad men izlerken, hocanın sevişme sahnesinde bizi basması, odasına çağırması, göt uçuklaması eşliğinde girdikten sonra, sadece notları girmemizi istediğini anladığımız o an olacak.

okulda notları biz giriyoruz da.
cbabdullah, buna da bi el at şekerim.

sonra şey, arkadaşlarım beni çok seviyor lan.
doğum gününde hediye olarak parfüm, zippo ve converse alan bir kız daha tanımıyorum.
ha tanıyorsanız verin numarasını, kanka olalım.

telefon demişken, aylar önce burada telefon sapıklarımdan bahsetmiştim.
kendilerini aşıp 20 kişilik bir topluluk oldular.
aklımda kalanlar ;
- marmara üniversiteli umut ( kendini böyle tanıttı. cidden. )
- ruhumun yarısı olmak isteyen melih (!)
- siirtte askerlik yapan barış ( bu sonradan sınıftan bir arkadaşın abisi çıktı, ÖEH dedim. )
- ve isimlerini hatırlamadığım " SLM, NBR ;) " ciler.

size kafam, durun bu yetmez, elektrik direkleri girsin.

sıcaklarda buharlaşmama rağmen, okul olmadığı için yaz mevsimini sımsıkı kucaklıyor, yanaklarını sıkıyor, göbeğini mıncıklıyor, saçlarını çekiştiriyorum.

son olarak cbabdullahcığımdan 3 aylık y-az tatiline bir çözüm bulmasını istiyor, onu kucaklamıyorum.

iğrenç lan. böğk.

smackdown özentisi ergen kızlar. ( düşmeli. )

2010-06-03T19:20:00.004+03:00

" istanbul'da, bir anadolu lisesinde, boş derslerde canı sıkılan bir grup ergen, bugün çılgın bir işe imza attı.
sınıftaki sıraları toplayıp ring yapan, erkeklerden aldıkları kemerlerle kendilerini dünya şampiyonu ilan eden, sıralardan atlayan ergenlerin zeka seviyesinin düştüğü tespit edildi.
kendilerine 'türk işi smackdown' adını takan vahşi grup, polisler tarafından aranıyor. "

televizyonunu yeni açanlar için geliyor ; okulda canımız ÇOK sıkılıyor.

not ; 40. saniyede başlayan o düşüşe kadar izlemeye üşenirseniz,
yani siz üşenmezsiniz biliyorum ama ÜŞENİRSENİZ,
bu sizin ayıbınız ve kayıbınız olur.

imza ; türk işi smackdown.

miller freshtival, çok taze festival.

2010-05-30T18:08:00.006+03:00

ben size ne vaatlerde bulunmuştum.
gidip bir sürü fotoğraf çekecek, buraya koyacaktım.
n'oldu biliyor musun , sabah evdeyken bir iki tane fotoğraf çektik.
sonra makinayı çantama koydum.
içeri girdiğimizde - ki bu benim " bugün benim doğum günüm nolurnolurnolur " şeklinde yalvarmalarımla oldu.
bir de baktım ki makina error vermiş.
açılmıyor peach.

artık yazdıklarımla idare edeceksiniz.

n.a.k.i.t ; gittiğimizde bunlar sahnedeydi.
bir özelliklerini göremedim. o nedenle çimlere yayılmayı tercih ettik.

sakin ; bunları ise hazal ile izledik.
çok az insan vardı ama biz zıpladık, hopladık, şarkılarını söyledik. en iyi 3. performans diyelim.

the phenomental handclap band ; burada faşistçe baskılar uyguladık.
insanları " bak eğlenceli olooom bunlar. " diyerek topladık, götürdük.
gitarist tam bir çılgındı. sahnede çıplak ayaklarla dolandı.
iki kadın solist ise evlere şenlikti.
bunları da en iyi 2. performans ilan ediyorum.

prins thomas ; bu norveçli dj'i izlemedik. çünkü çok sıkıcıydı.
onun yerine köfte ekmek yedik. - 8 tl -
festivaline geldik o kadar diye miller içtik. - 5 tl -

the raveonettes ; aah ah. bu ikili ile ilgili ne hayallerim vardı.
hoppidi şarkılarını çalacaklar, biz de eğlenceğiz diye ama olmadı efenim.
nerede kıyıda köşede şarkı kalmışsa, onu çaldılar.
beyaz saçlı solist hanim bir ara " this song is for dancing. " dedi. umutlandık filan ama ...
sevgili raveonettes, hayallerimi yıktınız, sizi konserin en sıkıcı 2. performansı ilan ediyorum. bay.

MİKA ! ; bu adam var ya, dünyanın en sevimli insanı.
sürekli hopluyor, zıplıyor, bağırıyor, piyanonun üstüne çıkıyor, iniyor, seyircilere pizza kutusu fırtlatıyor, türkçe konuşmaya çalışıyor, elindeki hayali silahla tüm grubu vurup, en son kendini de vuruyor. " i'm mika. and i'm dead " diyor.

sahne şovları konusunda ise adeta aşmış.
big girl, you are beautiful şarkısında kocaman bir kadın bacağı & topuklu ayakkabısı balonuyla, billy brown şarkısında üstünde dev gibi billy yazan bayrağıyla, rengarenk kostümleriyle bizi bizden aldı.

benim en hoşuma giden şey ise, big girl you are beautiful şarkısını doğrularcasına, dansçıları arasında obez - gerçekten obez - insanların bulunmasıydı.
sevgili mika'yı en iyi perfomans ilan ediyorum.
arayı fazla açmamasını diliyorum.

şimdi sizlere hazaldan bahsedeceğim. çünkü bu şanslı çocuk mika ile tanıştı.
miller'ın düzenlediği bir yarışmaya katılıp, grubumuzun gururu oldu.

bkz ; mika'nın kulis kapısı.

bkz ; hazalın imzalı ipod'u ve şeyi, işte neyi bilmiyorum.

freshtival eğlenceli olduğu kadar yorucuydu da.
eve geldiğimde saat üçtü sanırım.
yeni uyandım. o derece işte.

bir dahakine blog camiasıcanak gidip, sizinle de coşup eğlenmek dileklerimle.
öptüm.

yüzüklerin efendisi ( yazı bittiğinde, başlığın alakasızlığna küfredeceksiniz. )

2010-05-27T20:18:00.006+03:00

cumartesi miller freshtival günü.
ve doğum günüm.
mika'nın sırf bunun için geldiğine dair söylentiler her yerde.
ben ise " ehe. dostluğumuz uzun yıllara dayanıyor, GELİCEK TABİ. " demekle yetiniyorum.

herkesin uğurlu bir şeyi vardır.
giydiğinde harikalar yaratan elbise, hiç çıkarmadığın kolye, yıllardır taktığın bileklik.
mesela.
işte benim de uğurlu yüzüğüm var.

bugün onu taktım ve sabah, otobüse, son saniyede yetiştim.
okulda film izledik.
matematikçi sınava girme, birin benden dedi. ( normalde sıfır geliyor da. ehe. )
son ders boştu, erken çıktık vs. vb. etc.
bir de çok güzel bir haber aldım, o biraz aşağıda.

batıl inançlı, pis cadı, aa hangi devirde yaşıyoruz kuzum diyebilirsiniz.
ama o yüzük uğurlu.
ben bunu bilir, bunu söylerim.

tüm gün yaptığım tek salaklık cüzdanımı atölyede unutmaktı.
ki ben düz yolda yürüyemem, hep düşerim, BİLİRSİNİZ.

aa bak atölye demişken, çok uzun zamandır buraya çizimlerimi koymuyordum.

bunları çizip, şişe çizememek ise gönlümde yara, yüzümde sivilce, karnımda ağrı oluyor.
o derece.

bugün çiziyorken daddy cool aradı.

- kızım ?
+ yo, hayır, ben leydi diana. hortladım geldim.
- sana bir şey söyleyeceğim. ( esprimin güme gidişi was here. )
+ evet ?
- *yutkunma efekti*
+ aa, delirtmesene adamı.
- yazın italya'ya gidebilirsin.
+ AA! NE! İNANMIYORU... *çığlıklar*
- sigarayı bırakırsan.
+ ...

işte o haber buydu.
babamı italya'ya gitmeye ikna edebiliyorum ama " bana ebayden şu çantayı alsana. ehe. hadi be koçum. " dediğimde ikna edemiyorum.
hayat böyle kahpe gençler.

pazar günü bomba gibi freshtival fotoğraflarıyla geleceğim.
mika'dan selam getireceğim.

sevgiler,
larien'in uğurlu yüzüğü.

merhaba. ben 17 yaşında bir blogkoliğim.

2010-05-22T19:44:00.007+03:00

merhaba. ben 17 yaşında bir adrenalinkoliğim.

önce bir simitçiye, sonrasında kaldırma, en son ise bir köpeğe (!) çarparak dizlerimi paramparça ettim.
hala bisiklet gördüğümde binmeden duramıyor, her yere koşarak gidiyor, ehliyet almakta ısrar ediyorum.
tanrı, benimle aynı şehirde yaşayan insanları - ve köpekleri - kutsasın.

~

merhaba. ben 17 yaşında bir filmkoliğim.

'elit' mahallemizde yalnızca iki filmci var. ve benim sınırsız internetim yok.
birinden alabileceğim her şeyi aldım.
diğerine ise, en son gittiğimde, orjinal filmlerle dolu bir rafı yıktım.
bir daha gidecek yüzü - ve rafı yıkan eli - bulamadım.
dün " YETER LAN. bu böyle gitmez. " dedim ve gittim.
dükkanı kapatmışlar.
hem filmkolik, hem lanetliyim.
tanrı yardımcımız olsun.

~

merhaba. ben 17 yaşında bir pazarkoliğim.

salı, perşembe, cuma demeden pazar geziyorum.
kendimi durduramıyorum, her gördüğümü alıyorum.
tanrı babamın maaşına cennette iyi baksın.

~

merhaba. ben 17 yaşında bir pariskoliğim.

gördüğüm paris temalı her şeye saldırıyorum.
tişört, film, poster, magnet, kitap, hatta klozet olsa bile fark etmez.
tanrı, beni paris'e götürecek adamı kutsasın.

~

merhaba. ben 17 yaşıda bir odatoplamamakoliğim.

annem bana hep ; " deprem olucak, enkaz altında kalıcaksın, odanın pisliğini görüp seni orada bırakıcaklar. " der.
bugün bu kolikliğimi yenip, odamı topladım.
tanrı, boş geçen cumartesileri hepimize bağışlasın.

~

ve şimdi,
baba, oğul ve kutsal ruh adına, amen.

ARANIYOR!

2010-05-17T17:51:00.004+03:00

şey, benim artık beirut plağım var.
ona göre.

teşekkürler onur.
her ne kadar 'bacaksız ergen' olsam da.

yarın nouvelle vague konserine gidemeyeceğim.
AĞLAMA KIZIM.
neyse.

yine bissürü film izledim bu ara, onları anlatayım size.

Paramparça Aşklar ve Köpekler ; toplam 30 ödül almış. e hakediyor da. alakasız insanların hikayelerini o kadar güzel bir araya getirmişler ki, oksijen tüketmeden izliyorsunuz. ha ben film boyunca Gael Garcia Bernal'i dikizleyip, oksijensiz kaldım. orası ayrı.
izleyin, izlettirin.

American Beauty ; kapağına baktığınızda " oo sevişmeli film " diyorsunuz ama olay başka. bir ailenin sorunlu insanları ve çevrelerindeki insanlarla anlatılan 'hayat'. çılgın bir hayat, manyak bir hayat, sonunda öeh diye kalacağınız bir hayat.
bunu da izleyin, izlettirin.

Candy ; klasik eroinman aşıklar hikayesi. sevgili Heath Ledger yine döktürüyor. film cennet, cehennem, dünya bölümlerinden oluşuyor. aynı anda hem komik, hem dramatik.
ben yine izleyin derim.

şimdi 'mayıs ayı romantikleşmesi' adı altında, üç kıpkısa yazı okuyacağız ;

* hepsi, gözlerinin, en sevdiğim mavi ojemin renginde olması yüzünden.
gülüşünün, üstünde kestane pişirilecek bir soba kadar sıcak olması yüzünden.
birbirimize duyduğumuz sevginin saflık derecesinin kimyada tanımlı olmaması yüzünden.

pardon.

yüzünden-di. *

* neden sigara içtiğimi hep merak ettin.

yürüyorduk.
" intahar etmek istiyorum. " dedin.
requiem for a dream'i fazla kaçırdığını düşünürken, bir sigara çıkartıp yaktım ; " ben şimdiden başladım. "

güldük.
söylediğim şey komik olmadığı halde.

beraber yürüdük.
sen hala neden sigara içtiğimi kavrayamadığın halde. *

* " bak, senden çok daha taş, çok daha normal kişilikli ve iyi kızlarla birlikte olabilirim. " dedin.
gözlerinde acımasız parıltılar.

ve sordun ; " neden uğraşayım ? "
filmde, ağlayarak uzaklaşan öteki kız olmamı bekleyerek.

" çünkü o daha taş, daha normal ve daha iyi kızlar var ya,
30 yıl sonra sarı saçların dökülüp kel olduğunda,
mavi gözlerine gözlük takmak zorunda kaldığında,
kaslı vücudun bira göbeğiyle taçlandığında burada olmayacaklar. " dedim.

gözlerinde hüzünlü parıltılar.

ve ekledim ; " aslına bakarsan, artık ben de olmayacağım."
filmde, gururla uzaklaşan esas kız olmamı beklemeyerek.

yapayalnız kaldın.
ve 30 yıl sonraki seni de yapayalnız bıraktın. *

ve bilmenizi isterim ; ben yoruldum.
neşeli olup, sürekli bir şeyler anlattığımda " boş konuşuyorsun, çikolata kazanına düşmüş gibi mutlusun, tam ergensin. " olmaktan.
üzgün olup, kabuğuma çekildiğimde " amma depresif oldun, asi misin nesin, tam ergensin. " olmaktan.

ARANIYOR!
etrafındakileri ruh haline göre yargılamayan arkadaş.

dünyanın en seksi kopya çekişi

2010-05-14T21:41:00.004+03:00

merhaba canlar, cananlar, fahriyeler, saniyeler,
merhaba doğan güneş,
merhaba bulut kardeş.

ehm.
burayı fotoblog olarak kullana kullana nasıl yazılacağını unuttum sanırım.
yokluğumda neler olduğuna dair kısa ve neşeli bir özet geçeceğim ;

- Baykal'ın istifasına ithafen Byekal esprisi yaptım. ama sonra baktım benden önce bulanlar olmuş, oturdum duygusal ergen oldum ağladım.

- hayatımda ilk defa bir matematik sınavını dolu verdim. beyin hücrelerim şokta. " bu kızın böyle bir şey yapabileceğine kadir bile inanmazdı. " diyorlar.

- başka sınavlar oldum. her lise öğrencisi gibi kopya çektim. ama bizim yollarımız biraz farklı.
size yardımcı olması açısından anlatmak istiyorum.

çıkabilecek cevapları telefona yazıp, telefonun üstüne oturuyorsunuz.
sonra bacaklarınızı açıp aradan bakıyor, hoca yaklaştığında kapatıyorsunuz.
sports illustrated tarafından dünyanın en seksi kopya çekişi seçildi. FİLAN.

daha ekstrem olarak, önünüze oturttuğunuz zeki arkadaşınız çözüyor, telefonla fotoğrafını çekiyor, size veriyor, üstte anlattığım yöntemle geçiriyorsunuz.
bunu neredeyse her sınavda kullandım.
notlarım havalarda, hepsinin götü kalktı vallahi.

- çizim konusunda başkalarını eleştirmeyi bırakıp, kendimi geliştirdim. ( içimdeki apaçi was here. )
" ehehe. boyacı mı olcan sen şimcik ? bizim evin duvarlarını da boyarsın. KEH KEH. " diyen insanlar vardı.
onları " ene. oğlum kız yapıyor. " kıvamına getirdim.
ama çizimlerimden bıktığınızı düşündüğüm için buraya koymayacağım.

- sıcak havalar nedeniyle toz ve gaz bulutuna dönüştüm.
sonra gezdim, dolaştım.
sıkılınca yoğunlaşıp tekrar kendim oldum.
en havalı benim.
ama hala saçmalamak konusunda kendimi durduramıyorum.

böyle işte.
başlıktaki seksi kelimesine aldanıp buraya kadar geldiyseniz, bu şarkı size armağanımdır.
indirin, güle güle dinleyin.

Now I'm looking for you,
Or anyone like you.

sevgilerimle,
larien beyinütüleyen.

fotoğraflar hala konuşuyor.

2010-05-09T19:25:00.006+03:00

bugün sizlere, istanbul'da görebileceğiniz en sevimli evlerden birini göstereceğim.
bol fotoğraflı blog yazısı 2 huzurlarınızda.

burası sevgili evimizin balkonu. sigara içmek, oturup insanları izlemek, uzanıp güneşe nanik yapmak için ideal.

bu ise sevgili evimizin " welcome to the jungle " dercesine göz kırptığı an.

bahçedeki su bidonlarından birinin içinde, nilüfer taklidi yapan gül.

yoncaların arasında bir beyinütüleyen.

evin miniminnacık havuzu ve caretta bibloları.

benim gibi süpergüçlere sahip insanlar için, düşüp kafa kırmalık merdiven.

örümceklerin ağ bağladığı gonca.

yoncalar.

bu posta kutusunda beyaz zarflar düşünsene.

" durduğun yeri çekince güzel olacak bak. "

evin mis kapılı girişi.

bu da arkadaki küçük ev. içinde girmeye çalıştık. hani gerçekten, denedik. ama olmadı. resmen ağzına kadar dolu.

" tavanda örümcek var, çabuk çek . ÇEKSENE. "

çeşitli hayvanların, çeşitli desenlerdeki tüyleri.

işte o çeşitli hayvanlardan biri.
ördek ? yani umarım.

sevgili evimizin apartmanlara meydan okuyuşu.

bizzat tarafımdan çekilmiş, bissürü gül.

bu fotoğraflardan sonra ev turumuz sona eriyor.
annem şanslı kadın. söylemedi demeyin.

içinde benim bulunduğum fotoğrafları çeken, çok sevdiğim o şanslı kadın işte bu.
seviyorum seni eşek sıpası.

bu iki kızılderili ise bakırköy iskelesinde müzik yapıyorlardı. sallayınca çiki çiki sesler çıkaran bi şey aldım onlardan.
adını bilmiyorum affedin.

bu ise marilyn monroe. sanki bilmiyordunuz.
burası da bakırköy'de.
istediğiniz fotoğrafları taşlara - magnetlere basıyorlar.
taşlara param yetmedi ama üç tane magnet aldım.
acımadım.

bugünlük bu kadar sevgili gençler.
sizi yeşil fotoğraflara bakarken çıkaracağınız mutlu seslerle baş başa bırakıyorum.
kutlu olsun.

panik nanik yaparken

2010-05-06T22:42:00.005+03:00

boynumdan başlayıp, sağ bileğime kadar inen lanet ağrının size selamı varmış.
aynı zamanda nasıl oluştuğunun hikayesini anlatmak istiyormuş.

" bundan 2 gün önce, bu aptal kız beni havada tutarak esniyordu. aynı zamanda da yürüyordu. bunu yaparken gözleri kapalıydı. mal kız, sen çaaat beni duvara çarp. beyin hücreleriyle konuştum ; abi suç bizde değil dediler.
ben de kızdım haliyle. o günden beri kızımıza nefes aldırmıyor, sürekli ağrıyor, resim çizdirmiyorum.
oh canıma değsin. "

yürürken ( bu durumda esnerken. ) önüme bakmayı öğreniyorum.
çok yakında sinemalarda.

tüm bunlar olurken hıdrellez olmuş.
işte hikayeyi biliyorsunuz. dilek gömmek veya para koyup gül ağacına asmak.
bana ikincisini yaptırdılar.
keşke omzumdaki lanet ağrının geçmesini dileseymişim.
şu an tam anlamıyla pişmaniyeyim.

yokluğumda aşık oldum.
ama bir elbiseye.
bunu yapan kızlarla ne dalga geçerdim, ehe şizofrenlere bak oğlum derdim ama neymiş efendim, büyük konuşmayacakmışız.
aynı elbise beni yıllardır yapmadığım, fazlasıyla apaçi bir davranışa zorladı.
mağaza aynasından fotoğraf çekmek.
bunu görmeniz gerekiyordu.

hazal ve benim suratımdaki mal ifadeleri görmemeniz ve elbette elbiseye odaklanmanız için kafalar yok.
affedin.

sonra yıllardır aradığım bir ojeyi buldum.

işte böyle.
tüm bunları güzel güzel, sakince anlatmak gibi hayallerim vardı ama olmadı.
günler 24 saat olmaya devam ettiği sürece ben hiçbir şeye yetişemeyeceğim.

şimdi gidip ( hepsinin başına sakat omzumla ekleyin. ) bulaşık yıkayacak, banyo yapacak, odamı toplayacak, resim çizecek ve sabah 6 da uyanacağım.

muhtemelen en baştan savma ve en kadınsı ( o ne demek oluyorsa artık. ) blog yazım buydu.
tekrar özür diliyorum.
ve şapkamı çıkartıp huzurlarınızdan ayrılıyorum.

bul-aşık. çok havalı oldu lan.

2010-05-02T18:52:00.007+03:00

bir haftasonunu daha evde harcamış olmanın huzuruyla koştum geldim.
şimdi sizlere izlediğim filmleri kısa ve öz olarak anlatacağım.

An Education : film resmen Chanel ve sigara kokuyor. dışardan bakıldığında 'romantik' durmasına karşın konu bambaşka. izlenesi.

Milk : konu güzel. gey hakları filan. ama güzelim çocukların öpüşmesini izlerken resmen içim acıdı. ayrıca gereksiz uzatmışlar, dayanabilirseniz izleyin.

The Fountain : babamla beraber izliyorduk, o bıraktı uyudu. ben saçlarımdaki kırıkları ayıkladım, göbeğimi hoplattım, tırnaklarımı kemirdim, ayak parmaklarımla kulaklarımı karıştırdım, gözlerimden aldığım nefesle fotosentez yaptım.
film ilerlemiyor aga. ayrıca kel bir Hugh Jackman görmek midemi ağzıma getirdi. bundan uzak durun.

Goodbye Lenin : spoiler yiyip sonunu öğrenmeme rağmen bırakamadım. aralarında en iyisi kesinlikle buydu. alex karakterine bayılacaksınız, garantisini ben veriyorum bak. almanya siyasetini satır aralarında çok güzel anlatıyor. izleyin, izlettirin efenim.

tüm bunlardan sonra beynim sulandı.
böyle bir şey yaptım ;

saçlarım kısa olsaymış, belki.
ama olmadı işte canım aa.

şimdi sizlere harika bir içecek tarifi vereceğim.
çilek ve sütü blendırımsı bir şeyle karıştırıyorsunuz.
içinde arzunuza göre şeker, çikolata, kuru meyve türevleri koyuyorsunuz.
sonra onu 5 dakika buzlukta bekletiyorsunuz ve tadaaa ;

tadı da en az görüntüsü kadar harika.
bana güvenin dostlar.
cüzdanım ve tartının isyanı sonucu yaptığım bu keşif, sağlıklı yaşam camiasına armağanım olsun.

birazdan daddy cool eve gelecek ve pazar-gününü-evde-geçirmek konulu mutfak manzarasıyla karşılaşacak ;

bunun üstüne kahkahalar atacağız.
tıpkı matematikten sıfır aldığımda gülme krizlerine girmemiz gibi.

şimdi gidip bulaşık yıkayan edie sedwigck olayım.
öptüm.

koş forest, KOŞ ! (hayır, film tanıtmıyorum.)

2010-04-29T20:29:00.006+03:00

hadi bana yokluğumda özlendiğimi söyleyin ve ben de tasmasından kurtulmuş köpekler gibi koşturayım.
çünkü bu ara hayatım koşmakla geçiyor.

insanlar bana ; " liselim çok çıtırsın, kfcden mi çıktın ? " diye laf atıyor.
yaratıcılıklarına şaşırıyorum, 'oha falan olmaya' ise zamanım yok.

sabah uyanıp, evin içinde, mısır gevreğinden diş fırçasına,
otobüs durağına,
okula,
derslere,
arkadaşlarımın sosyal sorunlarına,
tekrar otobüs durağına,
atölyeye,
eve,
sınavlara,
ve en sonunda yatağa koşuyorum.
resmen RIZKIMA KOŞUYORUM.

huzur bulmak için morcheeba - enjoy the ride dinliyorum.
ve ŞİDDETLE tavsiye ediyorum.
indirmezseniz, bana değil, saçlarımı yolarak bulduğum linke değil, güzelim şarkıya ayıp olur yani.

ama bu arada güzel şeyler de oluyor.
mesela dün hayatımın ilk kargosunu aldım.

bana, harika parantezinde ; tişört, filmler, albümler ve birçok şey ile destek olan arkadaşım damla'yı buradan öpüp, kokluyor, bağrıma basıyorum.
ve HER ŞEY SANAL DEĞİLMİŞ diyorum.

sonra yaşlı adamlar koleksiyonumu bitirdim.

salonumuzdaki ücretsiz sergiye hepinizi bekliyoruz.
overkoşmak olan yetenekli gencimizi sevgiyle anıyoruz. FİLAN.

az önce telefonda babamla konuştum.
bana özenmiş, büyük bir heyecanla ; " eve yağlı boya tablolar aldım. " dedi.
anlayışlı bir anne edasıyla ; " marjinal kızılderili masklarına nooldu kuzum ? " dedim.
" sıkıldım yea kızaaağm. " dedi.

hayır, demedi.
çünkü babam ergen değil.
ama dese gülerdik. hem de otuz iki dişimizle.

daha fazla saçmalamadan gidiyor, parmaklarımın koşarak yazdığı bu yazı için özür diliyor, hepinizi göbeklerinizden gıdıklıyorum.

karınca katili, hitler bıyıklı, çizebiliteyşın düşengeç ( BU NE LAN ? )

2010-04-22T22:15:00.009+03:00

bugün ise ikinci ve son düşüş videomla birlikte biraz daha güleceğiz ;

gitmeden önce bana tatlı yapıp bırakan annemi seveceğiz.
tanrı ona, ağzına portakal kabuğu sokan ve " dişlerimde selülit var. " diyen bir evlat verdiği için üzüleceğiz.

çok sevdiğim tarih öğretmenimiz, elindeki plastik bardakta duran çayı gösterip " bu ne şimdi " dediğinde,
" çay " dememe gülen sınıfımı kınayacağız.
sonuçta hocanın bardağı kastettiğini anlamamam benim suçum değildi.

aynı hocanın bana " 3 yıl önce de böyle şirindin. hiç değişmedin kız. " demesine sevineceğiz.
çünkü okulumuzdaki nadide insanların önceki - sonraki hallerini yapsak, ajda pekkanın estetiksiz halinden beter manzaralarla karşılaşabiliriz.

sonra aşağıdaki print screeni AŞAĞIDAN YUKARI ( bulmaca sanki ) okuyacağız.

yazının tam bu kısmında daddy cool, tüm coolluğunu yiyip geğiriyormuşçasına böğürerek internetimi aldığı için neden bahsettiğimi unuttum.
ha, zaten bir şeyden bahsetmiyordun derseniz ; AĞLARIM.

internetsizlik dönemimde yine sanatsal sıçtım.
yaşlı amcalara olan sempatim dolayısıyla böyle kopyalar yaptım ;

daddy cool içeride hitler'in hayatıyla ilgili bir film izliyor.
şimdi göz kalemiyle hitler bıyığı çizecek ve elimi havaya kaldırıp " heil hitler " diyeceğim.

yerde karınca var.
odamı temizlemeliyim.
karıncayı deniz'in soru bankasıyla ezdim.
özür dilerim deniz.

d-üşüş. hem de videolusundan.

2010-04-20T18:23:00.007+03:00

bugün, öncelikle hep beraber güleceğiz ;

kaykay denemem böylece sonladı.
küçükken pateni denemiştim.
evin bahçesinde düşüp, kolumu kırınca annem tarafından yasaklandı.
scooter da denemiştim, kuzenim olacak denyo ayağını uzatıp, 34563 takla atmama neden olunca o da sona erdi.
arada bir bisiklete biniyorum.
HENÜZ ÖLMEDİM.
toplumun iyiliği için ehliyet almayacağım.

sonracığıma dolabımda bu eskimo montunu buldum.
anneme gidip ; " her şey ortaya çıktı. aslında ben eskimoymuşum, beyin hücrelerim donmuş, o yüzden matematik yapamıyormuşum. " dedim.
düşünceli kadın ; " bisiktirgityavrukuşum. GİT SORU ÇÖZ. " dedi.

işe yaramayan yaratıcı laflarım, ben ve matematik soru bankası odamda samimi dakikalar yaşadık.
soru bankası ; " çözüyorsun beni o kadar ama, peeeh. bi bok yapamıyorsun hala. GERZEK. "
işe yaramayan yaratıcı laflarım ; " senin dilin fazla çözüldü bu aralar. "
ben ; " kuzey kutbuna mı gitsek gençler ? hazır montum da var. "

elimize taze ulaşan sayısal bilgiler ise matematik soru bankasından yanaydı ;

felsefe mi okusam dedim.
isveçli bilimadamlarına sordum ; kantmış, aristotelesmiş, o kadar erkeğin arasında işin ne kızım, canına mı susadın dediler.
projeye onay vermediler.

norveçli balıkçılara sordum ; montunu kap gel. beraber balık tutarız, ellerine de nötricina süreriz. felsefe de kimmiş dediler.

VE TAM ŞU ANDA ESNERKEN BOYNUMUN TUTULMASI DURUMUNU YAŞIYORUM.
bunu da başardım, GURURLUYUM.

şimdi biz nutellaydı, browni intenseti, ülker çikolatalı gofretti geziniyoruz ya.
alpella çokomilk diye bir şey var.
dışı çoko içi milk.
h-arika.
işte ondan koli koli yemek istiyorum.

saniyeler önce tutulan boynum ise isyanlarda.
git yatağa yat, felsefeymiş, düşüşmüş, manyak mısın kızım sen ? diyor.
bu acıya daha fazla dayanamıyor, günde bir kez videoyu izleyip, gülmenizi tavsiye ediyorum.

geceyarısından sonra yapılan her şey edebe aykırıdır

2010-04-16T23:25:00.007+03:00

bu ara inanılmaz uslu bir çocuğum sevgili blog.
şirinler her an ortaya çıkıp ; " selam, çaya geldik. " diyebilir.
sadece bugün 3 insana yardım ettim.

birincisi yaşlı bir amcaydı ; onu gideceği yere kadar götürdüm.
ikincisi meyve çuvalı teyzelerdendi ; poşetlerini taşıdım.
üçüncüsü bana 'şizofren' diyen alt kat komşumuzdu ; oğlunu aramayı öğrettim.

gerçi sonuncusu için şüphelerim var.
bana psikolojik sorunlarım olduğunu söyleyen ve baş modellerim olan kedileri " buralara hep siz sıçıyonuz. " diye bahçeden kovan menapozlu teyzeye yardım etmem ne kadar doğruydu bilemiyorum.

tüm bunlara rağmen karma, üstüme koridordaki ceviz sepetini düşürdü.
yetmedi, tuvalette diş fırçası vb. konulan cam raflar olur ya.
işte onu, ben yüzümü yıkarken kafama düşürdü.
son olarak banyo yaparken o su fışkırtan şey ( adını bilmiyorum. NE VAR ? ) bana saldırdı.

sonra karmayla rutin telefon görüşmemizi yaptık ;
" sana camdan atla dememiş miydim ? "
- şey, kıyamadım kendime canım, aa.
" bu konuşma bitmiştir genç bayan. şimdi odana çık ve yaptıklarını düşün. "

bugün kendime yukarıda gördüğünüz magnetleri satın aldım.
dünyanın en gerekli şeylerini satın alıyorum ben.
itirazı olan ya şimdi konuşsun ya da sonsuza dek sussun.

koleksiyonuma eklemek ( haliyle okumak. ) için paolo amcanın son kitabını aldım.
yetmedi, bir kitap daha aldım.
harçlığımın yarısını kitapçının ellerine verirken, resmen gözlerimden yaş geldi.
içimdeki kitaplar vadisi karakteri ; " ölmek var, dönmek yok! " diyerek beni susturdu.
içimdeki mahsun kırmızıgül ise ; " kalbime gömer giderim. " dedi.
ben de onu ayıpladım.
kalbime gömerim o zaman - kafama sıkar giderim'i nasıl karıştırırsın.
AHLAKSIZ, ÇIK DIŞARI dedim.

atölyede ise ilk nü çalışmama imza attım.
koca popolu emonational gencimize hep beraber " MERHABA! " diyoruz.
ayrıca öyle ufak tefek durduğuna bakmayın.
70 x 100 ölçütlerinde, salonumuzun bir duvarını kaplıyor kendisi.

daddy cool ' geceyarısından sonra yapılan her şey edebe aykırıdır. ' anlayışını benimsemiş olmalı ki, 00:00 da internetkolik yaşamımı terkedip, kış uykusuna yatan kutup ayısına dönüşüyorum.

vampir, superman veya wonderwoman'a dönüşsem daha hoş olurdu elbette.
en azından taze demlenmiş çaya dönüşseydim, bir işe yarardım.

yokluğumda uslu durun.
yoksa size, titanik enkazından çıkarılmış keman misali sesimle ninni söylerim.

se7en, ama film olan değil.

2010-04-11T20:33:00.003+03:00

uzunca bir süredir ortalarda dolanıp duruyordu bu yaratıcı blogger ıhm, şeysi ?
her neyse canım.
kendinle ilgili yedi 'ilginç' şey yazıp, yedi kişi seçiyormuşsun falan filan feşmekan vs. etc. vb. TAMAM DURDUM.
abra dağıtmış bunu.
her abra yazdığımda kadabra diyesim geliyor ama dur.
bu ilginç olmadı.
neyse başlıyoruz.

1) bira kapağından tut, bakkalara asılan afişlere kadar bulduğum her türlü çer çöpü toplarım.
su şişelerini asla çöpe atmam.
belki bi gün lazım olur.
mesela ; o sağdaki kolye var ya. onu kopan bilekliklerim, converselerin yanındaki minik metal zincirler ve yerde bulduğum anahtarlık boncuğuyla yaptım.
sonra da herkese hava attım ; BAK İŞTE İŞE YARIYO ÇÖPLERİM diye.

2) düz takla atamam.
sokağın tepesinden bıraksan aşağı kadar top gibi yuvarlanırım ama takla ı ıh.
efsane ters takla atarım. hatta üzgün arkadaşlarıma emesen mesıncırda ters takla atıp, onları gülme krizlerine sokmuşluğum çoktur.

3) hızlı yürürüm. şimdi bunun neresi ilginç diyorsun biliyorum.
gerçekten hızlı yürürüm. insanları yara yara, uçarak koşarak böyle.
bir gün bacak kaslarım bu heyecana dayanamayıp intahar edicekler diye çok korkuyorum.

4) yemek yapabilirim. yine bunun neresi ilginç diyorsun farketmedim sanma.
yaşıtlarım ; " ehe. ben yemek yapamıyom. yımırta bile kıramam kie " diye gezip, bununla hava atarlarken, ben soya soslu çıtır tavuktan tut, pesto tortelliniye kadar tuhaf ama güzel yemekler pişiririm.
BENİ AÇLIKTAN ÖLMEK VE YEMEK YAPMAYI ÖĞRENMEK ARASINDA BİR SEÇİM YAPMAK ZORUNDA BIRAKAN DADDY COOL'A TEŞEKKÜRLER.

5) gerçekten insomniayım. uyuyamıyorum.
yatağa 12 de yatıp güneşin doğuşunu izlediğimi bilirim hani.
ama uyuyunca da yangın çıksa yanar giderim, hayatta uyanmam.
gerçi niye yangın çıksın ki ?

6) cornflakesi çok severim. gerçekten ÇOK.
sabah yerim, akşam eve gelince yerim, gece uyumadan yerim.
sadesi favorimdir ama çikolatalı olursa hayır demem.

7) bu durumu nasıl adlandırabilirim bilmiyorum.
anlatayım siz bulun.
evde bir şeyimi kaybedersem bulana kadar kafayı yerim. olur da bulamazsam ağlarım, bağırırım, çığlık atarım, parende atarım falan filan.
dur buldum ; OBSEFİFİM.

şimdi bunu 7 kişiye dağıtmak lazımmış.
büyük patron öyle dedi ben bilmem.
modası geçmiş bir adamın sayıklama defteri, tanrılar fıttırmış olmalı, 67'den tavşan yapabilirim - denersem, herkese benden bir margarin, trt2 gibi adam, melih, red shoes with high heels bunu alıp tepe tepe kullanın canlarım.

şimdi bu yaratıcı blogger şeysinin neden 7 olduğunu sorgulamaya gidiyorum.
çok 'ilginç' dakikalar beni bekliyor.

cuma gecesi eğlencesi

2010-04-09T21:46:00.012+03:00

yıllardır bir ikizim var haberiniz yok diyorum ya ben.
işte geçen gün beni odamda ziyarete geldi.
" matematikten o 14'ü ben aldım, eve sarhoş ben döndüm, daddy cool'a lafları hep ben soktum ama acısını sen çektin. OH CANIMA DEĞSİN. " dedi.
sonra gözlüklerini suratında kırdım.
topuklulularını kafasına fırlattım.
çık git hayatımdan seni yozlaşmış kaltak diye bağırıp onu evden kovdum.
komşularımız " vah yavrum şizofren oldu. " dediler.
bıraktım, konuşsunlar.
ben ondan kurtuldum ya ; 'raadım.'

tüm bunlar olurken, ÇİLEK MEVSİMİ GELDİ.
pazardan 5 teleye aldığım oyuncak vosvosumla çilek tarlalarında gezmeye çıktık.
sonra ben sıkılıp çilekleri yedim.
hayır pişman değilim.
yine olsa yine yerim.

pazar demişken aklıma geldi bak.
yeni hobim pazar pazar gezip çılgın tişörtler almak.
sonra hiç birini giymemek.
NEYSE DUR BUNU ANLATMİYCAKTIM BEN.

bugün annemle eve dönüyorduk.
sonra ben çok sıkıldım " hadi müzik dinleyelim! " dedim.
böyle slow şeyler açtım.
o arada annem kulağında kulaklıkla uyuyakaldı.
dedim bugünü bir daha göremezsin, yap gitsin kızım.
ipodumdaki en metaller headbanger şeyi açtım.
aynı milisaniye içerisinde annem ayağa fırlayıp " DURDURUN ARABAYI! " dedi.
sonraki yarım saat boyunca güldüm böyle EHİÖHEHİ diye.

bu paragrafın ana fikri ise ; e) mr. musclela kirden, larien beyünütüleyenle sıkıntıdan eser kalmaz.
ygsde çıkar bak bu.
söylemedi demeyin sonra.

şimdi, YİNE pazardan aldığım 5 telelik paris bonjour tişörtümle, evin içinde pedalı bozulmuş bisiklet gibi koşturmaya gidiyorum.
beni bulmak isterseniz çilekli yoğurt kaselerinin dibine bakın.
may the force be with you young padawans.

bir de, matematik derslerinde soru çözmek yerine böyle şeyler çizdiğin için sıfır alıyorsun diyorlar.
bence yalan söylüyorlar.
mitle anlaştık, o sarı gözlerin hatrına araştıracağız dediler.
evde bir bayram havası.

buna dur de-meli

2010-04-06T19:25:00.006+03:00

çoook eskiden, blogumun ilk günlerinde söylemiştim ; değişik pijamalara olan sevgim bambaşka diye.
koleksiyonuma bir yenisini ekledim.

sonra twitter'a bi şeyler yazmak istedim.
ama 140 karakter sınırı beni katil etti.
twitter da kimmiş, blogum var lan benim dedim, işte burdayım.

» ben 9. sınıftayken sigara içtiğimi görüp, E.T. görmüş drew barrymore çığlığı atan biri yanıma geldi ; " canım fazla dal var mı ya : ) " dedi.
en femme fetale bakışımı atıp ; " üzgünüm. taze bitti. " dedim.
içimden de OH OLSUN SANA. ciğersiz kal. diye ekledim.

» bazı insanlar var, facebookta arkadaş - fotoğraf sayısı artınca 'cool' olduklarını sanıyorlar.
işte o insanların coolluktan donmasını istiyorum.

» eve her pizza söylediğimde, burger king & mc donalds yiyip televizyonu açtığımda, kilolarca çikolata yemiş bir şekilde zap yaparken ; hep zayıf ve seksi kadınlar görüyorum.
sonra karma mıdır murhpy midir nedir, arıyorum onu.
diyorum beni yorma.
camı aç ve atla.

» ana haber bültenlerinde yann tiersen çalmayı bıraktığınız gün, 5 parende, 2 ters takla, 3 uçan tekme atıp " YAPTIIIM." diye bağırıcam.
gerçekten.

» dün eve dönerken muz kabuğuna bastım. hayır, düşmedim. bunu benden duymanızı istemezdim ama ; looney tunes yıllarca bizi kandırmış.

» atölyedeki, marjinal ve 40lı yaşlarındaki resim hocasının david guetta konserine gideceğini öğrendim.
hayata bakış açım değişti lan. ciddiyim bak.

» son olarak ; hani yağmur yağdığında, asfalt - toprak karışımı bir koku çıkıyor ya ortaya.
onu parfüm haline getirsinler, 100 şişe almayan şerefsiz.

» sıkıntıdan duvarıma kendi 'moon'umu yaptım.
keşke hep böyle yaratıcı sıkılsam.

şimdi, tartıyı mutfakta unutmamın " suikast girişimi " olduğuna inanan daddy cool ve " kızım domates ister misin ? farmvillede olucaklar birazdan höhehö. " tarzında espriler yapan annemle yaşadığım çılgın hayatıma geri dönüyorum.

BİRİ BU EĞLENCELİ HAYATIMA DUR DESİN.

ben sustum,

2010-04-04T20:19:00.004+03:00

fotoğraflar konuşsun.

kediler kalp ben.

bizim ayakkabılığımız yok. FİLAN.

sonra magnum beyaz büyü kalp ben.

bu çok şey oldu, twilight gibi.

babam bana profesyonel fotoğraf makinesi alsın diyenler kaleye mum diksin.

cuma-rtesi sendorumu

2010-04-03T19:26:00.004+03:00

merhaba. ben bu " liseli marjinal çıtırın " yeni bağımlılığı ahududulu milkshake.
mc donaldsın buzdolabında durmaktan çok sıkıldım, buraya gelip bir kendimi göstereyim dedim.
hayır reklamımı yapmıyorum, içen hasta, içmeyen yasta.
ÖYLE GÜZELİM İŞTE.

şimdi gerçek reklamlar ;
selam. ben larien kişisinin twitterı.
bozdolabından yeni çıkmış çilek gibiyim.
pudra şekeri serbest.
hadi bana tıklayalım.

dün bir teyzenin karşıdan karşıya geçmesine yardım ettim.
başka bir teyzeye tuş kilidini açıp kapamayı öğrettim.
bir diğerine ise oğlunun telefon numarasını okudum.
tüm bunlara rağmen otobüste oturulacak o son yeri koşarak bir teyze kaparsa ;
KARMA BENİ YORMA. CAMI AÇ VE KENDİNİ AŞAĞI BIRAK.

az önce, tam 10 dakika boyunca elektrik süpürgesini çalıştırmaya uğraştım.
bulduğum her düğmesine bastım, sessiz süpürgelerden mi diye düşünüp odamı süpürmeyi denedim, olmadı.
10 dakikanın sonunda fişi takmadığımı gördüm.
beyin hücrelerim grevde.
" bu gerizekalıyla yaşamak istemiyoruz. ÖZGÜRLÜK! " diye çığlıklar atıyorlar.

birinin aldığınız ilk gün mp3 çalarınızın kulaklığını hacıladığını düşünsenize.
ben o adamın kafasını klozete sokar, üstüne sifonu çekerdim.
iyi ki babam ben değil.
YOKSA HALİMİ DÜŞÜNSENE.

bir günü daha başarıyla atlattım.
bütün gün hiç bir şey yapmamak konusunda rekora koşuyorum.
o sağdaki resmi de mehmette görmüştüm.
süngerbobdaki gerizekalı patrick karakteriyle bu kadar benzeşmemiz beni korkutuyor.
HEM DE ÇOK.
ama film izledim bu ara. Bİ ŞEY YAPTIM YANİ.

the imaginarium of dr. parnassus ; fazla fantastiksin. ama heath ve johnnynin o güzel yüzlerini görmek için izlenirsin.
garden state ; soundtrackin harika. ayrıca zach braff ve natalie portman var. iyisin iyi.
elizabethtown ; imbd puanı en düşük film olmana rağmen ben en çok seni sevdim ? bilmiyorum. çok güzelsin. ve çılgınsın.

şimdi kendimi yollara vuruyorum.
EVDEN ÇIKMAYA İHTİYACIM VAR.
isveçli bilim adamları şu an yaşadığım duruma ; cuma ertesi sendromu adını vermiş.
tek çaresi taze çay içmekmiş.
siz suyu ocağa koyun, döndüğümde beraber içeriz.

abartma, kabart

2010-03-31T20:34:00.004+03:00

İşte, böyle giyinmeyeni bizim okula almıyorlar.
Belinden iki kravat bağlayıp göbeğin var efekti yaratmadın mı? Olmadı. Hooop eve.
Sonra dizüstü çorap giymedin mi? Hooop, yine eve.
Dermişim ve buna cidden inanırmışsınız.
MESELA.
Okuldan nefret ediyorum.
Daha önce söylemiş miydim ?
Okulda çok canım sıkılıyor.
Bu konudan hiç bahsetmiş miydim ?
Okul benim için pırasadan farksız.
Her pırasa yediğimde kustuğumu biliyor muydun ?
Okul kızlar için tatile çıktığın gün regl olup, tüm tatil boyunca denize girememek gibi,
erkekler içinse, ıhm, BULAMADIM İŞTE.
Yarın dil ve anlatım sınavım olduğu için böyle özenerek yazıyorum.
Ne? Hayır, tabii ki çalışmaya üşendiğimden değil.

YETER BE.
buraya kadar.
ne o öyle içine hava dolduruyolarmış gibi kasıla kasıla yazmak.
insan duygularını ifade edemiyor yarabbi.
ha seveni vardır, eyvallah bacım derim.
ama billie jean is not my lover anlıyor musun ?

bu ara aşırı sınav uploadu yaşadık, o yüzden ben de böyle error veriyorum işte. restart filan diyorum ama ı ıh. bana mısın demiyor lanet beyin.
İLLA FORMAT ATICAZ Dİ Mİ?

sol tarafta gördüğünüz fotoğraf var ya.
hah. şimdi ordaki kazak var ya, hani mavi olan, eski olan, antika olan, 32xl olan, ama çok sevimli olan. - odamın duvar kağıtlarının selamı varmış bu arada. YİNE. -
işte o kazakla oturmuş ders çalışıyordum ben.
susadım.
fikrim geldi.
kollarımı kazağın içinden çıkarıp, dört kolluymuş gibi yapıp babama " ben ahtapotum. 32 saniye içersinde su getirmezsen ölücem. " dedim.
VE SU 30. SANİYEDE ELİMDEYDİ.
işte bu ara böyle yaratıcıyım ben.

matematik sınavı sonuçları açıklanmış. - bundan 32. bahsedişim biliyorum.-
" ben kaç aldım la ? " dedim.
iki arkadaşım bakıştılar. bi an " canım, ipodunu kaybettik. artık yolda yürürken müzik dinlemek yok. " diycekler sandım.
ÖDÜM KOPTU.
sonra " 14 aldın. " dediler.
" a-ha. en azından sıfır değil. " dedim.

eve gelip, bunu babama söylediğimde " sınav 20 üzerindendi herhalde ? " dedi.
" şey, hayır, 100 üzerindendi. " dedim.
GÜLÜP ; " *göbek hoplatma efekti* ne şakacı kızım var benim. " dedi.

birilerinin gerizekalı olduğum gerçeğini aileme söylemesinin zamanı geldi.
bloga depresif sayılabilecek ilk yazısını yazan larien'i yuhalıyor, eski neşeli larien'e ruhuna el fatiha diyoruz.

TAMAM ABARTMAYALIM.
kekini kabartalım.

bu esprinin üstüne gidiyorum.mp3
dönüşüm muhteşem olacak vol32.wma

-o değil de yazı boyunca amma çok 32 demişim.-
-bol 32'li günler dilerim.-

bol fotoğraflı blog yazısı yapmışlar.

2010-03-27T16:57:00.007+02:00

işte boş zamanlarımda böyle örgü şekilleri keşfediyorum ben.
sonra cenabetliğim tam gaz devam ediyor.
dün odamdaki kalorifer borusu patladı.
bildiğin böyle BUM diye.
o köşeyi boşaltınca ortaya böyle manzaralar çıktı.

çizimlerim, film koleksiyonum, günlüklerim, televizyonum filan hepsi orda duruyodu.
zor kurtartık vallahi.
hani onlara bi şey olduğunu düşünsene.
VAZGEÇTİM DÜŞÜNME.
çünkü çok korkunç.

o değil de ben diyete giricem, dondurma yemiycem demiştim ya.
vefalı bloggerlar hatırlar bunu.
bugün sabah uyandığımda buzdolabında böyle bi manzara vardı ;

diyetimin yanında duran, bir değil, iki değil, TAM DÖRT pizza broşürü.
ki pizza hut'a gidip sınırsız yediğimizde arkadaşlarım bana : "YETER LAN. PATLİCAN. " derler hep.
kendi aralarında da " bu kadar pizza neresine gidiyo olum bu kızın? " diye fısıldaşırlar.
içimdeki pizza sevgisi obezite derecesindeyken,
BU BANA YAPILMAZDI.

cuma akşamı ipodumun kablosunu kutudan çıkarıp boynuma astım.
ve evde ipod kablosunu aramaya başladım.
1 saatlik bir sinir krizinden sonra annemi arayıp küfredicektim ki, aynada kabloyu gördüm.
kendimden utanıp, yatağıma girip ağladım.

annem de bana özenmiş.
yemek blogu açıcakmış. ahsdf. NEYSE.
kanka hep destek tam destek, arkandayım, bil.
ama semizotu pişirirken pirinç koyma bi daha içine.
ayıp oluyo yani.

evimiz bu ara maymunlar cehennemi gibi.
ama bu cehennemin içinde ben olmak hiç eğlenceli değil.
tamam, çok konuştum, gidiyorum.
kaloriferci amcaların (!) selamı var.